การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงสหสัมพันธ์ เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างสัมพันธภาพเชิงช่วยเหลือของอาจารย์และนักศึกษากับประสบการณ์ปฏิบัติการพยาบาลทางคลีนิกของนักศึกษาพยาบาลในสถานอุดมศึกษาเอกชน และกลุ่มตัวพยากรณ์ที่ร่วมกันพยากรณ์ประสบการณ์ปฏิบัติการพยาบาลทางคลินิกของนักศึกษาพยาบาล ตัวอย่างประชากรคือนักศึกษาพยาบาลชั้นปีที่ 2 และ 3ของสถาบันอุดมศึกษาเอกชน จำนวน 460 คน เลือกโดยการสุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบสอบถามที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น ผ่านการทดสอบความตรงตามเนื้อหาและความเที่ยงแล้ว ผลการวิจัยที่สำคัญสรุปได้ดังนี้ 1. ค่าเฉลี่ยของสัมพันธภาพเชิงช่วยเหลือของอาจารย์และนักศึกษารวมทุกด้านและรายด้านคือ การร่วมรู้สึก การยอมรับ การแสดงออกอย่างอบอุ่นและเอื้ออาทร การเป็นแบบอย่าง การมีความซื่อสัตย์ การทำกิจกรรมส่งเสริมการเรียนรู้โดยตรงกับประสบการณ์ปฏิบัติการพยาบาลทางคลีนิกรวมทุกด้านและด้านต่อตนเอง ต่องานและต่อวิชาชีพของนักศึกษาพยาบาลอยู่ในระดับปานกลาง 2. สัมพันธภาพเชิงช่วยเหลือของอาจารย์และนักศึกษามีความสัมพันธ์ทางบวกระดับปานกลางกับประสบการณ์ปฏิบัติการพยาบาลทางคลินิกของนักศึกษาพยาบาลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 3. ตัวแปรที่มีความสำคัญในการร่วมพยากรณ์ประสบการณ์ปฏิบัติการพยาบาลทางคลินิกของนักศึกษาพยาบาลในสถานบันอุดมศึกษาเอกชนตามลำดับคือ การเป็นแบบอย่าง การทำกิจกรรมส่งเสริมการเรียนรู้โดยตรงการแสดงออกอย่างอบอุ่นและเอื้ออาทร ซึ่งร่วมกันพยากรณ์ประสบการณ์ปฏิบัติการพยาบาลทางคลินิกของนักศึกษาพยาบาลได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.01 ได้ร้อยละ 32.60 (R('2)=.3260) ได้สมการทำนายดังต่อไปนี้ สมการในรูปคะแนนดิบ Y=1.6404+.2547 MODEL+.1219 FACILIT+.0827 WARMTH สมการในรูปคะแนนของคะแนนมาตรฐาน Z=.3653 MODEL+.1718 FACILIT+.1335 WARMTH