การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบรายการโทรทัศน์การศึกษาที่เหมาะสมสำหรับเยาวชน โดยจำแนกตามระดับการเรียนรู้ทางด้านพุทธพิสัย เจตพิสัย และทักษะพิสัย กลุ่มตัวอย่างประชากรที่ใช้วิจัยครั้งนี้ คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายในกรุงเทพมหานคร ผู้ปกครองและรูปผู้ผลิตรายการโทรทัศน์ในการวิจัยนี้ได้แบ่งรูปแบบรายการโทรทัศน์การศึกษาออกเป็น 11 รูปแบบได้แก่ รูปแบบรายการการ์ตูน การสอนโดยตรงการบรรยายประกอบเรื่องการสนทนา อภิปราย มิวสิควีดีโอ การแสดงหรือการละเล่นพื้นบ้าน ละคร การสาธิตทดลอง เกมและการตอนปัญหา สารคดีกึ่งสารคดี ผลการวิจัยพบว่า 1. รูปแบบรายการสนทนาอภิปราย ทั้ง 3 กลุ่มเห็นว่าเหมาะสมสำหรับการสอนให้เกิดการเรียนรู้ด้านพุทธิพิสัยในลำดับชั้นกลาง แต่ทั้ง 3 กลุ่มมีความเห็นแตกต่างกันในด้านเจตพิสัย 2. รูปแบบการสาธิตทดลอง ทั้ง 3 กลุ่มเห็นว่าเหมาะสมสำหรับการสอนให้เกิดการเรียนรู้ด้านพุทธิพิสัย และทักษะพิสัยในลำดับขั้นกลาง 3. รูปแบบรายการสารคดี และรายการกึ่งสารคดี ทั้ง 3 กลุ่มเห็นว่าเหมาะสมสำหรับการสอนให้เกิดการเรียนรู้ด้านเจตพิสัยในลำดับชั้นกลาง 4. รูปแบบรายการเกมการตอบปัญหา ทั้ง 3 กลุ่มมีความคิดเห็นที่แตกต่างกันในด้านพุทธพิสัย 5. รูปแบบรายการอื่นๆ เหมาะสมสำหรับการสอนให้เกิดการเรียนรู้ในขั้นต่ำ