การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบผลของการใช้เทคนิคตัวแบบ การชี้แนะและการเสริมแรงทางบวกที่มีต่อการเรียนรู้คำศัพท์ใหม่ของเด็กดาวน์ซินโดรมที่มีอายุระหว่า 3-4 ปี กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยคือเด็กปัญญาอ่อนประเภทดาวน์ซินโดรมที่มีระดับสติปัญญาระหว่าง 60-70 ปีและมีอายุระหว่าง 3-4 ปี แบ่งกลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลองกลุ่มละ 5 คน กลุ่มทดลองได้รับการสอนตามโปรแกรมการสอนคำศัพท์ ที่ใช้เทคนิคตัวแบบ การชี้แนะและการเสริมแรงทางบวกที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น ส่วนกลุ่มควบคุมได้รับการสอนคำศัพท์ตามโปรแกรมปกติที่โรงเรียนจัดให้ใช้เวลาทดลองทั้งสิ้น 10 สัปดาห์ กลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลองได้รับการทดสอบความสามารถการเรียนรู้คำศัพท์ใหม่ด้านความเข้าใจคำศัพท์และด้านการใช้คำศัพท์ตลอดระยะเวลาการทดลองและสิ้นสุดระยะการทดลอง 1สัปดาห์ (ระยะหลังการทดลอง) วิเคราะห์ข้อมูลโดยดูความแตกต่างของจำนวนคำศัพท์ (เฉพาะที่ได้ 3 คะแนน) ที่ได้จากการทดสอบวัดความสามารถด้านความเข้าใจคำศัพท์และการใช้คำศัพท์ของกลุ่มควบคุม และนำเสนอในรูปของตารางและกราฟ ผลการวิจัยพบว่า 1. ในระยะการทดลอง และระยะหลังการทดลอง กลุ่มทดลองมีค่าเฉลี่ยของจำนวนคำศัพท์ที่ได้จากการทดสอบวัดความสามารถด้านความเข้าใจคำศัพท์สูงกว่ากลุ่มควบคุม 2. ในระยะการทดลอง และระยะหลังการทดลอง กลุ่มทดลองมีค่าเฉลี่ยของจำนวนคำศัพท์ที่ได้จากการทดสอบวัดความสามารถด้านการใช้คำศัพท์สูงกว่ากลุ่มควบคุม