การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพและปัญหาการจัดการเรียนการสอนวิชาอาชีพ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ในโรงเรียนโครงการขยายโอกาสทางการศึกษาขั้นพื้นฐาน สังกัดสำนักงานการประถมศึกษาจังหวัดนครราชสีมา ในด้านรายวิชาอาชีพ การจัดแผนการเรียนอาชีพ กิจกรรมการเรียนการสอน สื่อการเรียนการสอน การวัดและประเมินผล ผู้ให้ข้อมูลในการวิจัยประกอบด้วย ครูผู้สอนวิชาอาชีพ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2ผู้บริหารหรือผู้ช่วยฝ่ายวิชาการและผู้ปกครองนักเรียน เครื่องมือประกอบด้วยแบบสอบถามทั้งสิ้น 348 ฉบับ และแบบสัมภาษณ์ จำนวน 88 ฉบับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าร้อยละ ผลการวิจัยพบว่า โรงเรียนส่วนใหญ่เปิดสอนรายวิชาอาชีพทั่วๆ ไปในสายงานบ้านและงานเกษตร สามารถนำไปใช้ในชีวิตประจำวันได้ แต่ไม่สอดคล้องกับการพัฒนาเศรษฐกิจในจังหวัดนครราชสีมาและความต้องการของผู้ปกครอง คือต้องการให้นักเรียนทำงานในโรงงาน เอกสารที่ได้รับ คือหลักสูตรและแนวการสอน ครูผู้สอนจัดทำใบงาน แผนงานการสอนด้วยตนเองโรงเรียนจัดแผนการเรียนอาชีพไม่ต่อเนื่องกัน แต่ครบตามโครงสร้างของหลักสูตร ผู้บริหารและครูผู้สอบวิชาอาชีพมีส่วนร่วมในการกำหนดรายวิชาอาชีพส่วนผู้ปกครองไม่มีส่วนร่วมในการกำหนดรายวิชาอาชีพ ครูผู้สอนชี้แจงจุดประสงค์ในการเรียนการสอนแต่ละครั้ง วิธีการสอนส่วนใหญ่ คือการปฏิบัติการบรรยาย ดำเนินการสอนภายในโรงเรียน โรงเรียนมีสถานที่สำหรับแปลงเกษตร เรือนเพาะชำ สถานที่สำหรับทำอาหาร การวัดปละประเมินผลมีการทดสอบความรู้พื้นฐานก่อนทำการสอน โดยการซักถาม มีการประเมินผลภาคปฏิบัติระหว่างเรียน โดยดูผลงานที่นักเรียนได้ปฏิบัติ ครูผู้สอนวิชาอาชีพส่วนใหญ่ขาดความรู้ด้านวิชาอาชีพโดยตรง ครูขาดความรู้และเทคนิคในการเลือกวิชาสอนวิชาอาชีพ การสร้างแบบทดสอบวิชาอาชีพ ครูขาดทักษะในการผลิตเอกสารประกอบการสอนวิชาอาชีพที่จำเป็น ตลอดจนอุปกรณ์การเรียนการสอน ขาดงบประมาณที่จะใช้ดำเนินการตามแผนการเรียนการสอน