ได้ศึกษาผลของการใช้กระแสไฟฟ้ากระตุ้นซีรีเบลลัมต่อการเปลี่ยนแปลงสัญญาณไฟฟ้าของกล้ามเนื้อน่องในกระแตที่ถูกทำลายสมองส่วนสับสแตนเทียไนกร้าและหาตัวแปรของสิ่งกระตุ้นไฟฟ้า ได้แก่ ความถี่ ช่วงกระตุ้นและความแรงของตัวกระตุ้น นอกจากนี้ยังศึกษาถึงบริเวณของซีรีเบลลัมที่ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงต่อสัญญาณ ไฟฟ้าของกล้ามเนื้อน่อง การกระตุ้นไฟฟ้าใช้ช่วงความถี่ต่าง ๆ กัน6 ความถี่ คือ 1 5 10 50 100 และ 200 เฮิร์ซ ที่ช่วงกระตุ้น 4 ช่วง คือ 0.020.05 0.1 และ 0.2 มิลลิวินาที บนบริเวณส่วนหน้าของซีรีเบลลัม 9 ตำแหน่งในช่วงเวลา 40 วินาที สัญญาณไฟฟ้าปกติของกล้ามเนื้อน่องของกระแตขณะพักจะถูกบันทึกเป็นกลุ่มควบคุมเปรียบเทียบกับกลุ่มทดลองซึ่งถูกทำลายสับสแตนเทียไนกร้าข้างเดียวในกลุ่มควบคุมไม่พบสัญญาณไฟฟ้าของกล้ามน่องทั้งสองข้างในขณะพัก แต่ในกลุ่มทดลองจะพบสัญญาณไฟฟ้าขณะพักของกล้ามเนื้อน่องข้างเดียวกับที่ทำลายสับสแตนเทียไนกร้าเนื่องจากมีการทำงานของมอเตอร์ยูนิทอย่างต่อเนื่อง ซึ่งไม่พบในขาข้างตรงข้าม สัญญาณไฟฟ้าจากกล้ามเนื้อน่องที่ผิดปกตินี้จะหายไปเมื่อกระตุ้นซีรีเบลลัมบริเวณเวอร์มิสส่วนหน้าและอินเทอร์มิเดียทส่วนหน้าทั้งสองข้างโดยใช้ความถี่ของตัวกระตุ้น 50 และ 100 เฮิร์ซที่ช่วงกระตุ้น 0.2 มิลลิวินาทีอย่างไรก็ตามการใช้ความถี่ของการกระตุ้นที่ 100 เฮิร์ซใช้ความแรงของตัวกระตุ้นน้อยกว่าความถี่ 50 เฮิร์ซ ในการทำให้เกิดการตอบสนองแบบยับยั้งการทำงานของมอเตอร์ยูนิทที่ผิดปกติขณะพัก นอกจากนี้ยังพบว่า การตอบสนองนี้ไม่ได้เกิดขึ้นทันทีเมื่อใช้ไฟฟ้ากระตุ้นซีรีเบลลัมการตอบสนองแบบยับยั้งการทำงานของมอเตอร์ยูนิทขณะพักจะเกิดขึ้นหลังจากการกระตุ้นซีรีเบลลัมด้วยไฟฟ้าผ่านไป 18.7 ('+,-) 1.05 วินาที ถึง 28.1(' +,- ) 3.34 วินาทีและผลนี้จะคงอยู่เมื่อหยุดกระตุ้นนานเป็นวินาทีถึงนาที จากผลการศึกษานี้อาจจะสรุปได้ว่า การกระตุ้นซีรีเบลลัมส่วนหน้าทั้งเวอร์มิสและอินเทอร์มีเดียททั้งสองข้างด้วยกระแสไฟฟ้าที่ความถี่ของการกระตุ้น 100 เฮิร์ซ และ 50 เฮิร์ซด้วยช่วงกระตุ้น 0.2 มิลลิวินาที มีผลในการยับยั้งการทำงานของมอเตอร์ยูนิที่เกิดอย่างต่อเนื่องขณะพักในกระแตที่ถูกทำลายสับสแตนเทียไนกร้าข้างเดียว