วัตถุประสงค์หลักของการศึกษาครั้งนี้คือ เพื่อศึกษาถึงปัจจัยทางด้านเศรษฐกิจและสังคมที่มีอิทธิพลต่อแรงจูงใจที่จะใช้การวางแผนครอบครัวโดยอาศัยข้อมูลจากโครงการสำรวจประชากรและการอนามัยในประเทศไทยซึ่งดำเนินการเก็บข้อมูลโดยสถาบันประชากรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยระหว่างเดือนมีนาคม-มิถุนายน พ.ศ. 2530 สำหรับการวิจัยครั้งนี้สตรีที่ตกเป็นตัวอย่างคือสตรีที่มีอายุ 35-44 ปี สมรสเพียงครั้งเดียว กำลังอยู่กินกับสามี และมีบุตรอย่างน้อย 2 คน จำนวน 1,408 ราย ผลการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างตัววัดแรงจูงใจที่จะใช้การวางแผนครอบครัวกับการใช้การวางแผนครอบครัว โดยแรงจูงใจวัดจากจำนวนบุตรที่สตรีสามารถมีได้ ขนาดครอบครัวที่ต้องการ ผลต่างระหว่างจำนวนบุตรที่สตรีสามารถมีได้กับขนาดครอบครัวที่ต้องการ จำนวนบุตรมีชีวิต ผลต่างระหว่างจำนวนบุตรมีชีวิตกับขนาดครอบครัวที่ต้องการ และความไม่ต้องการบุตรเพิ่มพบว่า ตัวแปรจำนวนบุตรที่สตรีสามารถมีได้ อธิบายการใช้การวางแผนครอบครัวได้ดีที่สุด รองลงมาคือ ตัวแปรผลต่างระหว่างจำนวนบุตรที่สตรีสามารถมีได้กับขนาดครอบครัวที่ต้องการ ความไม่ต้องการบุตรเพิ่ม และขนาดครอบครัวที่ต้องการตามลำดับ สำหรับการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยทางด้านเศรษฐกิจและสังคมที่มีผลต่อตัวแปร จำนวนบุตรที่สตรีสามารถมีได้ ผลต่างระหว่างจำนวนบุตรที่สตรีสามารถมีได้กับขนาดครอบครัวที่ต้องการ ความไม่ต้องการบุตรเพิ่มและขนาดครอบครัวที่ต้องการพบว่า เขตที่อยู่อาศัย กลุ่มชาติพันธุ์และภาษาการศึกษา อาชีพ และระดับความมั่งคั่งของครัวเรือนของสตรี มีอิทธิพลต่อแรงจูงใจที่จะใช้การวางแผนครอบครัวที่วัดจากตัวแปรขนาดครอบครัวที่ต้องการมากที่สุด และมีทิศทางของความสัมพันธ์เป็นไปตามสมมติฐาน แม้ว่าตัวแปรบางตัวจะไม่มีนัยสำคัญทางสถิติที่ .05 ก็ตาม รองลงมาคือ ตัวแปรผลต่างระหว่างจำนวนบุตรที่สตรีสามารถมีได้กับขนาดครอบครัวที่ต้องการ ส่วนตัวแปรจำนวนบุตรที่สตรีสามารถมีได้ และความไม่ต้องการบุตรเพิ่มกลับไม่พบความสัมพันธ์กับปัจจัยทางด้านเศรษฐกิจและสังคม