การศึกษาด้านศิลาวรรณา และสมบัติทางวิศวกรรมของหินอัคนีมวลไพศาลภูสะนาว มีวัตถุประสงค์เพื่อตรวจสอบระดับเกรดการผุของหิน พร้อมกับการหาความสัมพันธ์ระหว่างสมบัติทางศิลาวรรณาและสมบัติทางวิศวกรรมของหิน เพื่อเสนอแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ที่ใช้ในการประเมินค่าสมบัติทางวิศวกรรมของหิน ผลการศึกษาพบว่าหินอัคนีมวลไพศาลภูสะนาว เกิดจากกระบวนการแยกตัวตกผลึกในช่วงยุค ไทรแอสซิก โดยหินในพื้นที่นี้แบ่งออกได้เป็น 4 หน่วยย่อย คือ ภูสะนาว ภูเหล็ก บ้านกกดู่ บ้านนาแขม ลำดับขั้นการแยกชนิดหินเริ่มจากหินมอนโซแกรนิตชนิดฮอร์นเบลนด์ไบโอไทต์ในหน่วยย่อยนาแขม แล้วเข้าสู่หินแกรนิตชนิดไบโอไทต์หรือหินไซเยโนแกรนิตชนิดไม่มีแร่เมฟิกในหน่วยย่อย ภูสะนาว ภูเหล็ก และในที่สุดถึงเฟสของอัคลาไลเฟลด์สปาร์ที่ไม่มีแร่เมฟิกในหน่วยย่อยบ้านกกดู่ หินในหน่วยย่อยภูสะนาวประกอบด้วยหินสดบริเวณสันเขาและหินผุในระดับเกรด V และ VI บริเวณที่ต่ำรอบ ๆเขา หินในหน่วยย่อยบ้านกกดู่จะมีแก่นหินสดที่เรียงกันเป็นโครงข่าย ทั้งต่อเนื่องและไม่ต่อเนื่องอันเป็นลักษณะเด่นของหน้าตัดข้างหินผุระดับเกรดIII ถึง IV และหินในหน่วยย่อยบ้านนาแขมจะมีการผุสูงมากถึงระดับเกรด Vและ VI ผลการทดสอบค่ากำลังรับแรงกดแกนเดียวของหินผุระดับเกรด III, IIและเกรด I อยู่ในช่วง 35-70, 60-260 และ 120-270 เมกนิวตันต่อตารางเมตรตามลำดับ ผลการประเมินความสัมพันธ์ของสมบัติทางศิลาวรรณา และวิศวกรรมในเชิงคณิตศาสตร์ของหินทุกหน่วยย่อย ยกเว้นหน่วยย่อยนาแขม เสนอเป็นแบบจำลองความแข็งแรงจากการหาความสัมพันธ์เส้นตรง และความสัมพันธ์เชิงกำลังระหว่าง กำลังรับแรงกดแกนเดียวกับดัชนีกำลังกดจุด ความพรุนและค่าการผุสลายตัวของหินได้ออกมาเป็นสมการ คือ UCS = 5.8+19.4(Is50) หรือ UCS = 5.19(-0.23)('n) หรือ UCS = 5.1(-2.49)('xd)