การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบการรับรู้ของนักเทคโนโลยี การศึกษาและหัวหน้าหน่วย เกี่ยวกับสมรรถภาพที่นักเทคโนโลยีการศึกษาจำเป็นต้องใช้ในการปฏิบัติงานด้านการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในหน่วยงานภาคเอกชน ตัวอย่างได้แก่ นักเทคโนโลยีการศึกษาจำนวน 34คน และหัวหน้าหน่วยจำนวน 21 คน ผู้วิจัยส่งแบบสอบถามไปให้กลุ่มตัวอย่างทางไปรษณีย์ ข้อมูลที่ได้วิเคราะห์ โดยหาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ยค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและการทดสอบค่า ที ผลการวิจัยพบว่า 1. จากสมรรถภาพทั้ง 4 ด้าน พบว่านักเทคโนโลยีการศึกษาจำเป็นต้องใช้สมรรถภาพด้านทัศนคติในระดับมากที่สุด รองลงมาระดับมากคือสมรรถภาพด้านทักษะและเชาว์ปัญญา และสมรรถภาพที่จำเป็นต้องใช้ปานกลางด้านความรู้ 2. ตามการรับรู้ของนักเทคโนโลยีการศึกษา พบว่า สมรรถภาพย่อยที่นักเทคโนโลยีการศึกษา เห็นว่าจำเป็นต้องใช้มากที่สุดของแต่ละด้านได้แก่ ตระหนักในความสำคัญ และประโยชน์ของการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ความรู้ ความเข้าใจเกี่ยวกับทฤษฎีและเทคนิคการฝึกอบรมและพัฒนา ทักษะในการสร้างมนุษยสัมพันธ์ และการเป็นคนใฝ่รู้ 3. ตามการรับรู้ของหัวหน้าหน่วย พบว่า สมรรถภาพย่อยที่หัวหน้าหน่วยเห็นว่านักเทคโนโลยีการศึกษาจำเป็นต้องใช้มากที่สุด ของแต่ละด้านได้แก่ ตระหนักในความสำคัญและประโยชน์ของการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับทฤษฎีและเทคนิคการฝึกอบรม และพัฒนา ทักษะเกี่ยวกับโสตทัศนวัสดุ/โสตทัศนูปกรณ์ และการเป็นคนใฝ่รู้ 4. การรับรู้เกี่ยวกับสมรรถภาพที่นักเทคโนโลยีการศึกษา จำเป็นต้องใช้ในการปฏิบัติงาน นักเทคโนโลยีการศึกษาและหัวหน้าหน่วยมีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05 ถ้าสมรรถภาพย่อยคือ ความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับแวดวงธุรกิจ ความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับพฤติกรรมองค์กร ทักษะในการใช้ อุปกรณ์อีเล็คทรอนิคที่ใช้เพื่องานสารสนเทศ ทักษะในการวิเคราะห์ต้นทุน-กำไร และทักษะในการตั้งคำถาม โดยที่หัวหน้าหน่วยเห็นความจำเป็นมากกว่านักเทคโนโลยีการศึกษา ทั้งสิ้น