การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาทักษะการฟังภาษาไทยอย่างมีวิจารณญาณของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ในด้านการหาเหตุผล การตีความ การจับใจความสำคัญ การแยกข้อเท็จจริงจากข้อคิดเห็น การวิเคราะห์ และการประเมินค่า กลุ่มตัวอย่างประชากรที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้เป็น นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนนางรอง อำเภอนางรอง จังหวัดบุรีรัมย์ 2 ห้องเรียนจำนวน 80 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 40 คน กลุ่มควบคุม 40 คน ผู้วิจัยได้ทำการทดสอบก่อนการทดลองและนำคะแนนที่ได้มาทดสอบหาค่าที (t-test)ปรากฎว่านักเรียนทั้ง 2 กลุ่ม มีผลสัมฤทธิ์ทักษะการฟังภาษาไทยไม่แตกต่างกัน ทำการทดลองโดยกลุ่มทดลองเรียนโดยใช้แบบฝึกทักษะการฟังภาษาไทยอย่างมีวิจารณญาณ กลุ่มควบคุมไม่ใช้แบบฝึกทักษะการฟังภาษาไทยอย่างมีวิจารณญาณ ใช้เวลากลุ่มละ 12 คาบ จากนั้นทดสอบอีกครั้งหนึ่งนำคะแนนที่ได้มาเปรียบเทียบกับคะแนนสอบก่อนการทดลอง และเปรียบเทียบกันระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มทดลองมีการพัฒนาทักษะการฟังภาษาไทยอย่างมีวิจารณญาณสูงกว่ากลุ่มควบคุม และกลุ่มทดลองมีการพัฒนาทักษะการฟังภาษาไทยอย่างมีวิจารณญาณหลังการทดลองสูงกว่าก่อนการทดลอง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05