วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2536

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาทักษะการฟังภาษาไทยอย่างมีวิจารณญาณของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ในด้านการหาเหตุผลการตีความการจับใจความสำคัญการแยกข้อเท็จจริงจากข้อคิดเห็นการวิเคราะห์และการประเมินค่า กลุ่มตัวอย่างประชากรที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้เป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนนางรอง อำเภอนางรอง จังหวัดบุรีรัมย์ 2 ห้องเรียน จำนวน 80 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 40 คน กลุ่มควบคุม 40 คน ผู้วิจัยได้ทำการทดสอบก่อนการทดลองและนำคะแนนที่ได้มาทดสอบหาค่าที (t-test) ปรากฏว่านักเรียนทั้ง 2 กลุ่มมีผลสัมฤทธิ์ทักษะการฟังภาษาไทยไม่แตกต่างกันทำการทดลองโดยกลุ่มทดลองเรียนโดยใช้แบบฝึกทักษะการฟังภาษาไทยอย่างมีวิจารณญาณ กลุ่มควบคุมไม่ใช้แบบฝึกทักษะการฟังภาษาไทยอย่างมีวิจารณญาณใช้เวลากลุ่มละ 12 คาบจากนั้นทดสอบอีกครั้งนำคะแนนที่ได้มาเปรียบเทียบกับคะแนนสอบก่อนการทดลองและเปรียบเทียบกันระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม ผลการวิจัยพบว่ากลุ่มทดลองมีการพัฒนาทักษะการฟังภาษาไทยอย่างมีวิจารณญาณสูงกว่ากลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลองมีการพัฒนาทักษะการฟังภาษาไทยอย่างมีวิจารณญาณหลังการทดลองสูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05