วิทยานิพนธ์นี้มีจุดมุ่งหมายที่จะศึกษาความหมายของกริยารอง ไป และมา ในประโยคที่มีวลีกริยาเรียงในภาษาไทย และใช้กริยารอง ไป และมา เป็นเกณฑ์ในการจำแนกประเภทของคำกริยาในภาษาไทย ผู้วิจัยพบว่า ไป และ มา ในฐานะที่เป็นกริยารองเมื่อประกอบในวลีกริยาเรียงแล้วให้ความหมายในเชิงพื้นที่และเวลาดังนี้ ในเชิงพื้นที่ ไปแสดงการเคลื่อนสู่จุดหมายในทิศทางที่ห่างออกจากจุดอ้างอิงของผู้พูด มาแสดงการเคลื่อนสู่จุดหมายในทิศทางที่มุ่งเข้าสู่จุดอ้างอิงของผู้พูด ในเชิงเวลา ไป แสดงการมองเหตุการณ์ของผู้พูดว่าผู้พูดเห็นเหตุการณ์นั้นดำเนินเลยไปจากเวลาที่ผู้พูดกล่าวถ้อยคำ มาแสดงการมองเหตุการณ์ของผู้พูดว่าผู้พูดเห็นเหตุการณ์นั้นดำเนินมาจนถึงเวลาที่ผู้พูดกล่าวถ้อยคำ ในการใช้ ไป และ มา จำแนกประเภทคำกริยานั้น ผู้วิจัยพบว่า ในเชิงพื้นที่ คำกริยากลุ่มที่สามารถปรากฎร่วมกับคำกริยาทั้งสองได้นั้นคือคำกริยาเกี่ยวกับการเคลื่อนที่ คำกริยาเกี่ยวกับการครอบครอง คำกริยาเกี่ยวกับการสื่อสาร คำกริยาเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวโดยตรงของอวัยวะ และ คำกริยาเกี่ยวข้องกับการมอง และยังพบว่า ไป สามารถเกิดหลังคำกริยาแสดงการประเมินค่าเพื่อแสดงคุณค่าและปริมาณที่เกินเลยจากเกณฑ์ที่ผู้พูดตั้งไว้ ในเชิงพื้นที่นั้น คำกริยาที่สามารถปรากฎร่วมกับคำกริยาทั้งสองได้นั้นมีทั้งคำกริยาที่แสดงกระบวนการและคำกริยาแสดงสภาพ และยังพบอีกว่า มา สามารถเกิดหลังคำกริยาหลัก ไป เพื่อแสดงการเชื่อมโยงเหตุการณ์ "ไป" ซึ่งสิ้นสุดไปแล้วในอดีตกับเวลาที่ผู้พูดกล่าวถ้อยคำนั้น