งานวิจัยนี้วัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของกรดแอสคอร์บิกและโซเดียมอิริธอร์เบทต่อการละลายดีบุก และคุณภาพของสับปะรดที่บรรจุในกระป๋องชนิดต่างๆ เพื่อเป็นแนวทางในการลดการละลายของดีบุกในสับปะรดกระป๋อง โดยใช้สับประรดชิ้นคละบรรจุในน้ำสับปะรดที่เติมกรดแอสคอร์บิก 700ppm หรือ โซเดียมอิริธอร์เบท 700 ppm หรือกรดแอสคอร์บิกร่วมกับโซเดียมอิริธอร์เบทอย่างละ 350 ppm บรรจุในกระป๋องที่ไม่ได้เคลือบแลกเกอร์ กระป๋องที่เคลือบแลกเกอร์ epoxy phenolic ชั้นเดียว และ กระป๋องที่เคลือบแลกเกอร์ epoxy phenolic สองชั้น เก็บที่อุณหภูมิห้องเป็นเวลา 12 เดือน วิเคราะห์หาปริมาณกรดแอสคอร์บิก, ไฮดรอกซีเมทธิลเฟอร์ฟิวรอล (HMF), ดีบุก,และทดสอบทางประสาทสัมผัสด้านสี กลิ่นรสชาติ และเนื้อสัมผัสของสับปะรดกระป๋อง จากการทดลองพบว่าการเติมกรดแอสคอร์บิก กละ/หรือโซเดียมอิริธอร์เบททำให้คุณภาพของสับปะรดแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับความเชื่อมั่นร้อยละ 95 ในกระป๋องทั้งสามชนิด โดยสับปะรดที่เติมกรดแอสคอร์บิกมีอัตราการลดลงของกรดแอสคอร์บิกที่เหลืออยู่ และมีปริมาณดีบุกที่ละลายออกมาจากกระป๋องมากที่สุดแต่มีปริมาณของ HMF ต่ำที่สุด เมื่อเก็บสับปะรดกระป๋องทั้งสามชนิดไว้ที่อุณหภูมิห้องเป็นเวลา 12 เดือน พบว่าดีบุกที่ละลายออกมามีปริมาณเพิ่มขึ้น โดยมีปริมาณสูงสุด 130 ppm ในกระป๋องไม่ได้เคลือบแลกเกอร์ และจากการทดสอบทางประสาทสัมผัสพบว่าสับปะรดที่เติมกรดแอสคอร์บิกมีคุณภาพดีกว่าสับปะรดที่ไม่ได้เติมกรดแอสคอร์บิกแต่กระป๋องเคลือบแลกเกอร์ให้กลิ่นและรสชาติที่แปลกปลอม ซึ่งเป็นที่ไม่ยอมรับหลังจากเก็บนานเกิน 6 เดือน ดังนั้นกระป๋องเคลือบแลกเกอร์ จึงใช้บรรจุสับปะรดได้ในเวลา 6 เดือน หากเก็บนานกว่านี้ควรใช้กระป๋องที่ไม่ได้เคลือบแลกเกอร์