ในการนำน้ำยางสด (Hevea brasiliensis) มาทำเป็นยางแห้งบางครั้งจะมีสีคล้ำ ซึ่งเป็นปัญหาสำคัญในการนำไปใช้เป็นวัตถุดิบในการผลิตผลิตภัณฑ์บางชนิดที่ต้องการยางสีอ่อน วัตถุประสงค์ของการวิจัยนี้คือ การศึกษาถึงผลของสารในน้ำยางที่คาดว่าจะมีผลต่อการเกิดสีคล้ำ ได้แก่ โทโคไตรอีนอล, คาไรทีนอยด์, โพลีฟีนอล และ เอนไซน์โพลีฟีนอลออกซิเดล ในน้ำยางสดพันธุ์ RRIM 600, GT 1 และ PB 5/51 ซึ่งเป็นพันธุ์ส่งเสริมที่ปลูกมากในประเทศไทย ผลการทดลองพบว่าในเนื้อยางแห้ง 100 กรัมของยางทั้ง 3 พันธุ์ มีโทโคไตรอีนอลประมาณ 0.07-0.08 กรัม, โพลีฟีนอลประมาณ 0.11-0.13 กรัมและเอนไซม์โพลีฟีนอลออกซิเดล ประมาณ148,800-267,770 ยูนิต แต่สำหรับปริมาณของคาโรทีนอยด์พบว่า มีความแตกต่างกันในแต่ละพันธุ์ ยางพันธุ์ PB 5/51 จะมีปริมาณมากที่สุดประมาณ190 ไมโครกรัม รองลงมาคือ GT 1(119 ไมโครกรัม) และ RRIM 600(60 ไมโครกรัม) ในการศึกษาเปรียบเทียบสีและสมบัติทางฟิสิกส์ของยางที่ผ่านการสกัด และที่ผ่านการเติมสารเหล่านี้กับยางกลุ่มควบคุมพบว่า น้ำยางหลังสกัดลิปิดและโพลีฟีนอลด้วยสารละลายผสมคลอโรฟอร์มเมทานอล จะมีดัชนีสีลดลงประมาณ 30-60% ปัจจัยที่สำคัญที่สุดที่มีผลต่อการเกิดสี คือ โพลีฟีนอลซึ่งสามารถเพิ่มดัชนีสีได้สูงถึง 43-97% เมื่อนำยางดิบไปผสมกับสารต่าง ๆ เพื่อเตรียมเป็นยางผสมสารเคมี (compound rubber) และยางวัลคาไนซ์(vulcanized rubber) พบว่ายางที่ได้จะมีสีคล้ำขึ้น ในกระบวนการผลิตภัณฑ์ยางแต่ละขั้นตอนจะมีผลต่อการเกิดสีคล้ำด้วย อย่างไรก็ตามปัจจัยที่สำคัญที่มีผลต่อสีของยางทั้ง 2 ชนิดนี้ก็คือ โพลีฟีนอล ซึ่งจะทำปฏิกิริยาที่ไม่มีเอนไซม์เป็นตัวเร่ง กับสารบางชนิด เช่น โปรตีน เกิดเป็นผลิตภัณฑ์ที่มีสีคล้ำได้ ในการวัดค่าความหนืดมูนนี่ของยางที่ผ่านการสกัด เอาลิปิดและโพลิฟีนอลออกพบว่า ค่าความหนืดจะลดลง 10-30% แต่สารที่ทำให้เกิดการลดนี้ไม่ใช่สารที่คาดว่าจะมีผลต่อการเกิดสีที่วิเคราะห์ในการวิจัยนี้ลักษณะการสุกของยางธรรมชาติและคุณสมบัติทางฟิสิกส์บางอย่าง ที่ทำการทดสอบก็ไม่ได้รับผลกระทบจากสารที่คาดว่าจะมีผลต่อการเกิดสีไม่ว่าจะเป็นการกำจัดสารออกหรือเติมสารเหล่านี้เข้าไป