การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาผลของการฝึกปฏิบัติสัมพันธ์ของบิดามารดาที่มีต่อสัมพันธภาพกับบุตรที่เรียนช้า โดยมีสมมุติฐานว่าบิดามารดาของเด็กเรียนช้าในกลุ่มทดลองที่เข้ารับการฝึกปฏิสัมพันธ์ จะมีคะแนนการมีสัมพันธภาพกับบุตร หลังเข้ารับการฝึกสูงขึ้นกว่าก่อนได้รับการฝึก และบิดามารดาของเด็ก เรียนช้าในกลุ่มทดลองที่เข้ารับการฝึกปฏิสัมพันธ์ จะมีคะแนนการมีสัมพันธภาพกับบุตรหลังเข้ารับการฝึกสูงขึ้นกว่ากลุ่มควบคุม กลุ่มตัวอย่าง เป็นบิดามารดาของนักเรียนในโครงการสอนเด็กเรียนช้า โรงเรียนวัดทัศนารุณสุนทริการาม ปีการศึกษา 2535 ที่ได้คะแนนจากการประเมินแบบวัดสัมพันธภาพของบิดามารดาที่มีต่อบุตรในระดับต่ำ และมีความสมัครใจเข้าร่วมในการวิจัย จำนวน 24 คน แบ่งเป็น 2 กลุ่ม คือกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 12 คน กลุ่มทดลองได้เข้ารับการฝึกปฏิสัมพันธ์ จำนวน 6 ครั้ง ครั้งละ 3 ชั่วโมง เป็นเวลา 6 วันติดต่อกันรวมเวลา 18 ชั่วโมง โดยมีผู้วิจัยเป็นผู้นำการฝึก เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบวัดสัมพันธภาพของบิดามารดาที่มีต่อบุตรที่เรียนช้า และแบบสอบถามประเมินโครงการฝึกอบรม ซึ่งผู้วิจัยสร้างขึ้นเอง การวิจัยนี้ใช้รูปแบบการทดลองสองกลุ่ม ทดสอบก่อนและหลังการทดลองในการวิเคราะห์ข้อมูลผู้วิจัยใช้การทดสอบความแตกต่างของคะแนนเฉลี่ยของกลุ่มทดลอง ซึ่งวัดก่อนและหลังการทดลอง และทดสอบความแตกต่างของคะแนนเฉลี่ยของกลุ่มทดลองและทดสอบความแตกต่างของคะแนนเฉลี่ยของกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม ซึ่งวัดหลังการทดลองโดยการใช้ทดสอบค่าที (t-test) ผลการวิจัยพบว่า บิดามารดาของเด็กเรียนช้าในกลุ่มทดลองมีคะแนนการมีสัมพันธภาพกับบุตรที่เรียนช้า หลังเข้ารับการฝึกปฏิสัมพันธ์ สูงขึ้นกว่าก่อนเข้ารับการฝึก และบิดามารดาของเด็กเรียนช้าในกลุ่มทดลองเข้ารับการฝึกปฏิสัมพันธ์ มีคะแนนการมีสัมพันธภาพกับบุตรที่เรียนช้า สูงขึ้นกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05