การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการใช้กลุ่มช่วยเหลือตนเองต่อความรู้เรื่องโรคเบาหวานการปฏิบัติตนในการฉันอาหาร และระดับน้ำตาลในเลือด ของพระภิกษุสูงอายุโรคเบาหวาน กลุ่มตัวอย่างเป็นพระภิกษุสูงอายุโรคเบาหวานกลุ่มทดลอง 12 คน และกลุ่มควบคุม 12 คน กลุ่มทดลองได้เข้าร่วมกลุ่มช่วยเหลือตนเอง 3 ครั้ง ส่วนกลุ่มควบคุมได้รับความรู้ตามปกติ เก็บรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับความรู้เรื่องโรคเบาหวาน การปฏิบัติตนในการฉันอาหาร และระดับน้ำตาลในเลือด ในระยะก่อนการทดลอง ระยะหลังการทดลอง และระยะติดตามผล โดยใช้แบบสัมภาษณ์ ความรู้เรื่องโรคเบาหวาน การปฏิบัติตนในการฉันอาหาร ที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นเอง สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลคือ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบวัดซ้ำประเภทหนึ่งตัวแปรระหว่างกลุ่ม และหนึ่งตัวแปรภายในกลุ่ม และเปรียบเทียบเชิงพหุคูณแบบตูกี ผลการวิจัยสรุปได้ ดังนี้ 1. มีปฏิสัมพันธ์ระหว่างวิธีการทดลองกับระยะเวลาของการทดลองต่อความรู้เรื่องโรคเบาหวาน และการปฏิบัติตนในการฉันอาหารอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 กล่าวคือ ในระยะหลังการทดลองและระยะติดตามผล กลุ่มทดลองมีความรู้เรื่องโรคเบาหวาน และการปฏิบัติตนในการฉันอาหารมากกว่าก่อนการทดลอง และมากกว่ากลุ่มควบคุม และในระยะติดตามผลกลุ่มทดลองมีความรู้เรื่องโรคเบาหวาน และการปฏิบัติตนในการฉันอาหารไม่แตกต่างจากระยะหลังการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. มีปฏิสัมพันธ์ระหว่างวิธีการทดลองกับระยะเวลาของการทดลองต่อระดับน้ำตาลในเลือดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 กล่าวคือ ในระยะหลังการทดลอง และระยะติดตามผล กลุ่มทดลองมีระดับน้ำตาลในเลือดต่ำกว่าก่อนการทดลอง และต่ำกว่ากลุ่มควบคุม และในระยะติดตามผลกลุ่มทดลองมีระดับน้ำตาลในเลือดแตกต่างจากระยะหลังการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .05