การศึกษานี้ เป็นการวิจัยในชั้นเรียนที่สร้างกลไกการทดลอง เพื่อศึกษา ผลลัพท์ของการสอนรูปแบบใหม่ ที่เน้นให้ผู้เรียนร่วมมือกับสร้างองค์ความรู้ขึ้นเอง จากการแก้ปัญหาตามทฤษฎีคอนสตรัคติวิสท์ ด้วยการเปรียบเทียบผลลัพธ์การเรียน ระหว่างการเรียนจากรูปแบบการสอนที่สร้างขึ้นกับการเรียนจากรูปแบบการสอนปกติ ภายใต้สมมติฐานที่ว่า รูปแบบการสอนที่สร้างขึ้นจะมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและ มีความสามารถในการแก้ปัญหา สูงกว่าการสอนปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วยแผนการสอน แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทาง การเรียน และแบบสังเกตพฤติกรรมการเรียน เนื้อเรื่องที่ใช้ในการวิจัย เป็นเนื้อหาการวิเคราะห์วงจรไฟฟ้ากระแสตรง ผู้วิจัยได้นำเนื้อหาดังกล่าวมาสร้างแผนการสอน 2 รูปแบบ แบบปกตินั้นใช้ใน การสอนที่มีขั้นตอนเป็นไปตามตำรา ส่วนแผนการสอนใหม่นั้น ผู้วิจัยได้นำเนื้อหา มาสร้างโจทย์ปัญหาเกี่ยวกับการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ของแรงดันและกระแสที่อาศัย หลักการและวิธีการของ เคอร์ชอฟฟ์ เมชเคอร์เร้นท์ โหนดโวลท์เตจ หลักการของ เธวินิน และนอร์ตัน และทำการสอนเปรียบเทียบในรูปของวงจรดูอัล (Dual Circuit) ระหว่างเมชกับโหนด และเธวินินกับนอร์ตัน แผนการสอนได้ผ่านความเห็นชอบด้านความ สอดคล้องของวัตถุประสงค์การเรียนรู้กับกิจกรรมการสอนจากผู้เชี่ยวชาญด้านเนื้อหา อย่างเป็นเอกฉันท์ แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ในการเรียนได้สร้างขึ้น จากการวิเคราะห์สัดส่วน เนื้อหาและวัตถุประสงค์การสอน เป็นข้อสอบปรนัยจำนวน 80 ข้อ วัดความสามารถด้าน พุทธิพิสัยใน 4 ระดับก่อนและหลังเรียน มีดัชนีความสอดคล้องด้านความตรงจาก ผู้เชี่ยวชาญอยู่ระหว่าง 0.6 ถึง 1 มีค่าอำนาจจำแนกเฉลี่ย 0.26 มีระดับความ ยากง่ายเฉลี่ย 0.44 และมีความเที่ยง 0.82 ส่วนแบบทดสอบระหว่างเรียนเป็น ข้อสอบแบบปรนัยจำนวน 40 ข้อใช้วัดการสร้างองค์ความรู้จากเนื้อหาขณะเรียนของ กลุ่มทดลอง กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง แผนกไฟฟ้า กำลัง จากวิทยาลัยเทคนิคเพชรบุรี จำนวน 40 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่ม ควบคุม กลุ่มละ 20 คน คัดเลือกด้วยวิธีสุ่มตัวอย่างแบบง่าย กลุ่มควบคุมนั้น เรียนด้วยวิธีปกติ ส่วนกลุ่มทดลองนั้นเรียนด้วยกลวิธีการแก้ปัญหาตามทฤษฎี คอนสตรัคติวิสท์และกระบวนการกลุ่ม ที่ใช้การแลกเปลี่ยนความคิดเห็นในการ แก้ปัญหา โดยแบ่งสมาชิกภายในกลุ่มเป็นกลุ่มย่อย ศึกษาประเด็นเนื้อหาที่ แตกต่างกัน และนำความรู้ที่ได้กลับมาแลกเปลี่ยนกัน ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มทดลองมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนในภาพรวมเป็นไปตาม สมมติฐานสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 ส่วนความ สามารถในการแก้ปัญหาพบว่า มีความแตกต่างกันอย่างไม่ม่นัยสำคัญทางสถิติ ผลการ วิเคราะห์ในรายละเอียด พบว่ากลุ่มทดลองมีความรู้และความเข้าใจเนื้อหาดีกว่า กลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 และมีความสามารถในระดับ วิเคราะห์ดีกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติในระดับ .05 ส่วนความสามารถ ในการนำไปใช้มีความแตกต่างอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ ทั้งนี้เนื่องจากข้อสอบ วัดการนำไปใช้ยาก และต้องการเวลาการทดสอบเพิ่มขึ้น การสังเกตพบว่ากลุ่มทดลอง ให้ความสนใจ มีความกระตือรือร้นในการเรียนรู้ มีปฏิสัมพันธ์ระหว่างสมาชิกใน กลุ่มและต่างกลุ่มและแหล่งข้อมูลที่ให้ศึกษาด้วยตนเอง