ในลายมือเขียนภาษาไทยนั้นมีรูปแบบการเขียนที่ต่างกันไป ตัวอักษรตัวเดียวกัน อาจเขียนต่างกันได้ หรือตัวอักษรที่เป็นคนละตัวกันก็มีลักษณะคล้ายกัน จะแตกต่าง กันก็เพียงในส่วนเล็กน้อยเท่านั้น ดังนั้นเพื่อที่จะแยกแยะตัวอักษรแต่ละตัวให้ถูกต้อง เหมาะกับลายมือเขียนของคนเรามากที่สุด วิทยานิพนธ์นี้จึงเสนอการรู้จำตัวอักษร ภาษาไทยแบบลายมือเขียน โดยใช้วิธีการแปลงเวฟเล็ต ที่สามารถปรับเปลี่ยนรูปร่าง ได้ ซึ่งจะใช้เส้นโครงร่างของตัวอักษรภาษาไทยแบบตัวพิมพ์มาทำเป็นตัวอักษรต้นแบบ โดยการเปลี่ยนการแสดงเส้นโครงร่างของตัวอักษร ในรูปแบบพิกเซล ให้อยู่ในรูปของ แกนเวลา 1 มิติ หลังจากนั้นก็ทำการหาช่วงการปรับเปลี่ยนรูปร่างของตัวอักษรต้นแบบ จากกลุ่มของตัวอักษรที่ใช้ในการสอนระบบ ซึ่งใช้เส้นโครงร่างของตัวอักษรภาษาไทย แบบลายมือเขียนหลายๆ แบบที่อยู่ในแกนเวลา 1 มิติ แล้วมาทำการแปลงเวฟเล็ต หลังจากนั้นก็นำค่าสัมประสิทธิ์ของเวฟเล็ต ที่ได้มาคำนวณหาค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ที่ทำให้ตัวอักษรต้นแบบ สามารถปรับเปลี่ยนรูปร่างไปได้ภายในค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน นี้ เพื่อให้พอดีกับตัวอักษรที่ได้รับเข้ามา เพื่อทำการรู้จำและจะทำการวัดค่าความ แตกต่างของตัวอักษรต้นแบบกับตัวอักษรที่ได้รับเข้ามานี้ ตัวอักษรต้นแบบตัวใดที่ให้ค่า ความแตกต่างน้อยที่สุดก็จะถือว่าตัวอักษรตัวนั้นเป็นแบบเดียวกันกับตัวอักษรที่ได้รับ เข้ามา แสดงออกมาเป็นผลของการรู้จำตัวอักษร ในการทดสอบนั้นจะแบ่งเป็น 2 ส่วน ส่วนแรกจะเป็นเปรียบเทียบผลการรู้จำ เมื่อใช้ลายมือเขียนแบบบรรจงกับลายมือเขียน แบบหวัด โดยเราได้ใช้ตัวอักษรในภาษาไทยทั้ง 44 ตัว ที่เขียนโดยคน 10 คน (440 ตัว) เป็นกลุ่มตัวอักษรสำหรับสอนระบบ และใช้ลายมือเขียนแบบบรรจงและแบบหวัดอีก อย่างละ 10 คน (880 ตัว) เป็นตัวอักษรที่จะทำการรู้จำ ผลการทดสอบแสดงถึง ความ ถูกต้อง เมื่อใช้ลายมือเขียนแบบบรรจงเป็น ร้อยละ 98.64 และเมื่อใช้ลายมือเขียนแบบ หวัดเป็น ร้อยละ 89.1 ในการทดสอบส่วนที่สอง เป็นการเปรียบเทียบผลการรู้จำ เมื่อใช้ วิธีการปรับรูปร่างจากค่าสัมประสิทธิ์ของการแปลงฟูเรียร์กับวิธีที่เสนอขึ้น ผลปรากฏว่า วิธีที่เสนอขึ้นนี้ ให้อัตราการรู้จำถูกต้องกว่าถึง ร้อยละ 10