การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ พัฒนารูปแบบการเรียนการสอนที่เน้นผู้ เรียนเป็นสำคัญ เรื่องวงจรนาฬิกาดิจิตอล เพื่อเปรียบเทียบผลการเรียน ความพึงพอใจ และความสามารถในการประยุกต์ของนักศึกษากลุ่มที่เรียนที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญกับ วิธีการสอนปกติ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการทดลอง ได้แก่ นักศึกษาแผนกช่างไฟฟ้ากำลังระดับ ประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง ปีที่2 วิทยาลัยเทคนิคเพชรบูรณ์ แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง ซึ่งเรียนตามกระบวนการเน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ จำนวน 16 คน กลุ่มควบคุม ซึ่งเรียน ตามเนื้อหาตามวิธีปกติจำนวน 16 คน ผลการศึกษา พบว่า รูปแบบการเรียนการสอนที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ เรื่องวงจรนาฬิกาดิจิตอล จำแนก เป็น 4 โมดูล คือ วงจรแปลงรหัสบีซีดี เป็นตัวเลข 7 ส่วน, วงจรนับแบบอะซิงโครนัส, วงจรหารความถี่และวงจรนาฬิกาดิจิตอล รูปแบบการเรียนเมื่อใช้กับ ใบงาน สื่อ และ แผนการสอนที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นมีองค์ประกอบ 3 ขั้นตอน ได้แก่ การสังเกต การวิ เคราะห์สรุปและสร้างองค์ความรู้ และนำไปประยุกต์ การเปรียบเทียบผลการเรียน ประเมินจาก แบบทดสอบ ซึ่งมีค่าความเชื่อมั่นเท่า กับ 0.82 จำนวน 20 ข้อ พบว่า นักศึกษาในกลุ่มทดลองมีผลการเรียนสูงกว่ากลุ่มควบคุม ผลการเปรียบเทียบความพึงพอใจต่อการจัดโปรแกรม โดยใช้แบบสอบถามที่ผู้วิจัยสร้าง ขึ้น พบว่านักศึกษาในกลุ่มทดลองมีความพึงพอใจสูงกว่ากลุ่มควบคุม ผลการศึกษาพบว่า ความสามารถในการประยุกต์ทั้งสองกลุ่ม ไม่แตกต่างกันที่ระดับความมีนัยสำคัญ 0.01