วิทยานิพนธ์ (พย.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2552

การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงบรรยาย มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาความง่วงของผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 และเพื่อเปรียบเทียบระดับความง่วง จำแนกตาม อายุ เพศ ดัชนีมวลกาย สุขวิทยาการนอนหลับ และระดับฮีโมโกลบินเอวันซี กลุ่มตัวอย่างคือผู้ป่วยเบาหวาน ชนิดที่ 2 โรงพยาบาลระยอง จำนวน 110 คน เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาประกอบด้วย แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคลและการเจ็บป่วย แบบประเมินสุขวิทยาการนอนหลับ แบบวัดความง่วง (The Epworth sleepiness scale) เครื่องมือวิจัยดังกล่าวผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 5 คน มีค่าความเชื่อมั่นสัมประสิทธิ์แอลฟาครอนบาค (Cronbach’s apha) เท่ากับ .75, .79, และ .80 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติ วิเคราะห์ความแปรปรวน ANOVA และสถิติการวิเคราะห์ความแปรปรวน Independent sample t-test สรุปผลการศึกษาได้ดังนี้ 1. คะแนนเฉลี่ยความง่วงของผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 เท่ากับ 7.66 (SD = 3.48) ผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 39.1% มีความง่วงต่ำ 32.7% มีความง่วงปานกลาง และ 28.2% มีความง่วงมาก 2. คะแนนเฉลี่ยความง่วงของผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 เมื่อจำแนกตาม อายุ เพศ ดัชนีมวลกาย ระดับฮีโมโกลบินเอวันซี สุขวิทยาการนอนหลับ แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05