วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2553

ที่มา มีการศึกษาหลายการศึกษาที่พบว่ามลภาวะทางอากาศโดยเฉพาะปัญหาฝุ่นละอองขนาดเล็กที่มีขนาดเล็กกว่า 10 ไมครอน (Particulate matter : PM₁₀) มีความสัมพันธ์กับอาการะบบทางเดินหายใจ จุดประสงค์การศึกษา เพื่อต้องการหาความชุกของความไวหลอดลมในตำรวจจราจรพื้นที่กรุงเทพมหานคร ซึ่งเป็นกลุ่มที่มีโอกาสสัมผัสกับมลภาวะทางอากาศและฝุ่นละอองโดยตรง และเปรียบเทียบสัดส่วนการเกิดภาวะหลอดลมไวในตำรวจจราจรเมื่อเปรียบเทียบตำรวจทั่วไป รูปแบบและวิธีการศึกษา การศึกษาเชิงวิเคราะห์ ณ จุดเวลาใดเวลาหนึ่ง โดยทำการศึกษาในอาสาสมัครตำรวจและตำรวจจราจรพื้นที่กรุงเทพมหานคร ทั้งหมด 3 เขต ได้แก่ ปทุมวัน ลุมพินี และบางรัก จำนวน 155 คน โดยอาสาสมัครทุกรายจะได้รับการตอบแบบสอบถาม ทำการทดสอบสมรรถภาพปอดและความไวหลอดลม ผลการศึกษาพบว่า มีอาสาสมัครที่เป็นตำรวจจราจร 69 คน และตำรวจทั่วไป 86 คน โดยอายุ น้ำหนัก ส่วนสูง ภูมิลำเนา ระยะเวลาการปฏิบัติงาน ประวัติโรคหืดในครอบครัว การสูบบุหรี่ของทั้งสองกลุ่มไม่มีความแตกต่างกัน ผลการทดสอบสมรรถภาพปอด โดยพิจารณาจากค่า Forced expiratory volume (FEV₁) และค่า Forced vital capacity (FVC) ของทั้งสองกลุ่มไม่แตกต่างกัน และผลการทดสอบความไวหลอดลม พบภาวะหลอดลมไวในตำรวจจราจรและตำรวจทั่วไปเท่ากับ 3 รายและ 2 รายตามลำดับ ซึ่งไม่มีความแตกต่างกันของทั้งสองกลุ่มอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ สรุปผลการศึกษา ความชุกในการเกิดภาวะหลอดลมไวในตำรวจทั่วไปมีค่าใกล้เคียงกับประชากรทั่วไป ความแตกต่างระหว่างความชุกของการเกิดภาวะหลอดลมไวและอัตราส่วนความชุกในการเกิดภาวะหลอดลมไวในตำรวจจราจรเมื่อเทียบตำรวจทั่วไปเท่ากับ ร้อยละ 2.03 และ 1.88 เท่า แต่ไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ