วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2552

ที่มา โรคหืดเป็นโรคที่มีการอักเสบเรื้อรังของหลอดลมและมีผลกระทบต่อคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยเป็นอย่างมากถ้าควบคุมอาการได้ไม่ดี ภาวะกรดไหลย้อนเป็นอีกหนึ่งปัจจัยที่กระตุ้นทำให้การควบคุมอาการโรคหืดเป็นไปได้ยาก ดังนั้นการรักษาภาวะกรดไหลย้อนในผู้ป่วยโรคหืดอาจทำให้การควบคุมโรคหืดดีขึ้นได้และยังไม่มีการศึกษานี้ในประเทศไทย วัตถุประสงค์ของการศึกษา เพื่อศึกษาเปรียบเทียบผลสมรรถภาพปอด, คะแนนแบบประเมินการควบคุมโรคหืดก่อนและหลังการรักษาภาวะกรดไหลย้อนในผู้ป่วยโรคหืด วิธีการศึกษา เป็นการศึกษาเชิงทดลองเปรียบเทียบผลของสมรรถภาพปอดก่อนและหลังการรักษาภาวะกรดไหลย้อนในผู้ป่วยโรคหืดของรพ.จุฬาตั้งแต่ก.ย.51-ธ.ค.52 โดยผู้ป่วยทุกคนได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคหืดที่ควบคุมอาการได้ไม่สมบูรณ์และมีภาวะกรดไหลย้อนร่วมด้วย(ตรวจด้วยวิธีใส่สายวัดpH) นำมาให้ยาโอมีพราโซลและวัดผลสมรรถภาพปอดและคะแนนแบบประเมินการควบคุมโรคหืดก่อนเข้าการศึกษา, หลังรักษา 4และ 8 สัปดาห์ตามลำดับ โดยวัดผลเป็นผลต่างของค่าเฉลี่ยFEV1 และ ผลต่างของค่าเฉลี่ยคะแนนแบบประเมินการควบคุมโรคหืด และไม่มีการปรับเปลี่ยนชนิดและขนาดของยาโรครักษาโรคหืด ผลการศึกษา ผู้ป่วยโรคหืดที่ยังควบคุมอาการได้ไม่สมบูรณ์และมีภาวะกรดไหลย้อนร่วมด้วยทั้งหมด 24 ราย จากผู้ที่ใส่สายทั้งหมด 65 ราย ผู้ป่วยทุกรายได้รับยาโอมืพราโซล 40 มิลลิกรัมต่อวันเป็นเวลา 8 สัปดาห์ในการรักษาภาวะกรดไหลย้อน โดยค่าเฉลี่ยของFEV1(2.20±0.64, 2.36±0.58)และค่าเฉลี่ยของคะแนนแบบประเมินการควบคุมโรคหืด(20.82±3.30, 23.00±1.69)ภายหลังการรักษาภาวะกรดไหลย้อนเป็นเวลา 4 และ 8 สัปดาห์ มีค่ามากกว่าค่าเฉลี่ยของFEV1(1.99±0.56)และค่าเฉลี่ยของคะแนนแบบประเมินการควบคุมโรคหืด(16.36±3.97)ก่อนรักษาอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.001, p<0.001 ตามลำดับ) สรุปการศึกษา การรักษาภาวะกรดไหลย้อนในผู้ป่วยโรคหืดที่ยังควบคุมอาการได้ไม่สมบูรณ์ สามารถทำให้สมรรถภาพปอดและการควบคุมของโรคหืดรวมถึงคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นได้