| ชื่อเรื่อง | : | การประยุกต์ใช้องค์ประกอบทางเรขศิลป์จากผ้าทอลายขิตเพื่อสื่อวัฒนธรรมอีสาน |
| นักวิจัย | : | หัฐณัฐ นาคไพจิตร |
| คำค้น | : | หัตถกรรมสิ่งทอ -- ไทย (ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ) , การออกแบบลายผ้า -- ไทย (ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ) , การเขียนแบบเรขาคณิต -- แง่สังคม , ไทย (ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ) -- วัฒนธรรม |
| หน่วยงาน | : | จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย |
| ผู้ร่วมงาน | : | วิไล อัศวเดชศักดิ์ , จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. คณะศิลปกรรมศาสตร์ |
| ปีพิมพ์ | : | 2553 |
| อ้างอิง | : | http://cuir.car.chula.ac.th/handle/123456789/30823 |
| ที่มา | : | - |
| ความเชี่ยวชาญ | : | - |
| ความสัมพันธ์ | : | - |
| ขอบเขตของเนื้อหา | : | - |
| บทคัดย่อ/คำอธิบาย | : | วิทยานิพนธ์ (ศป.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2553 การวิจัยเรื่อง การประยุกต์ใช้องค์ประกอบทางเรขศิลป์เพื่อสื่อสารวัฒนธรรมอีสาน เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) มีวัตถุประสงค์เพื่อกำหนดองค์ประกอบและหลักการเรขศิลป์จากผ้าทอลายขิด ที่สามารถสื่อถึงวัฒนธรรมอีสานได้อย่างชัดเจน และมีความเหมาะสม ดำเนินการวิจัย โดยการศึกษาแนวคิด ทฤษฎี และงานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับเนื้อหาผ้าทอลายขิดและการใช้องค์ ประกอบทางเรขศิลป์ จากการศึกษาวรรณกรรมพบว่ามีเกณฑ์การแบ่งกลุ่มแม่ลายผ้าทอลายขิด ออกเป็น 4 ประเภทได้แก่ ประเภทที่ 1 ลายเรขาคณิต ประเภทที่ 2 ลายจากธรรมชาติและสิ่งของเครื่องใช้ ประเภทที่3 ลายพัฒนา และประเภทที่ 4 ลายผสม วิจัยกลุ่มตัวอย่างผ้าทอลายขิดทั้งสิ้น 109 ลาย นำไปสร้างเป็นแบบสอบถามเพื่อเก็บข้อมูล จากผู้เชี่ยวชาญด้านผ้าทอลายขิดจำนวน 5 ท่าน จากนั้นนำข้อมูลที่ได้กลับมาทำการวิเคราะห์และสรุปผล โดยแสดงในรูปจำนวนของร้อยละ และจัดเรียงตามลำดับคะแนนสูงต่ำผลสรุปของการวิจัยสามารถนำมาเป็นแนวทางในการออกแบบได้ดังนี้การออกแบบสื่อเรขศิลป์เพื่อสื่อสารถึงวัฒนธรรมอีสาน มีการหาที่มาของผ้าทอลายขิด เพื่อใช้เป็นแนวทางในการออกแบบทั้งหมด 4 ลำดับ โดยมีที่มาจากพรรณไม้มากที่สุด รองลงมาคือ มีที่มาจากสิ่งของเครื่องใช้ ความเชื่อและจินตนาการ และรูปทรงเรขาคณิตการออกแบบสื่อเรขศิลป์เพื่อสื่อสารถึงวัฒนธรรมอีสาน มีการใช้ทฤษฏีเรื่องรูปทรงเรขาคณิต เพื่อใช้เป็นองค์ประกอบทางเรขศิลป์ทั้งหมด 5 รูปทรง โดยมีการใช้รูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าและ รูปทรงสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนมากที่สุด รองลงมาคือ รูปทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส รูปทรงสี่เหลี่ยมด้านขนาน รูปทรงสามเหลี่ยมหน้าจั่ว และรูปสามเหลี่ยมด้านเท่าการออกแบบสื่อเรขศิลป์เพื่อสื่อสารถึงวัฒนธรรมอีสาน มีการใช้โทนสี เพื่อใช้เป็นองค์ประกอบทางเรขศิลป์ทั้งหมด 2 โทนสี โดยมีการใช้โทนสี Vivid Tones และ Subdued Tones การออกแบบสื่อเรขศิลป์เพื่อสื่อสารถึงวัฒนธรรมอีสาน มีการใช้ทฤษฏีเรื่องรูปทรงระนาบ เพื่อใช้เป็นองค์ประกอบทางเรขศิลป์ทั้งหมด 3 รูปทรง โดยมีการใช้รูปทรงเรขาคณิต (Geometric Form) มากที่สุด รองลงมาคือ รูปทรงจากเส้นตรง (Rectilinear Form) และรูปทรงอปกติ (Irregular Form)การออกแบบสื่อเรขศิลป์เพื่อสื่อสารถึงวัฒนธรรมอีสาน มีการใช้ทฤษฏีเรื่องการซ้ำ เพื่อใช้เป็นองค์ประกอบทางเรขศิลป์ทั้งหมด 4 โครงสร้าง โดยมีการใช้โครงสร้างการซ้ำแบบโครงสร้างสี่เหลี่ยม (Square network) มากที่สุด รองลงมาคือ โครง สร้างแบบเรียงลำดับและลดหลั่น (Brick & Half - Drop network) โครงสร้างสามเหลี่ยม (Triangle network) และโครงสร้างรูปเพชร (Diamond network)การออกแบบสื่อเรขศิลป์เพื่อสื่อสารถึงวัฒนธรรมอีสาน มีการใช้ทฤษฏีเรื่องจังหวะ เพื่อใช้เป็นองค์ประกอบทางเรขศิลป์ทั้งหมด 2 จังหวะ โดยมีการใช้จังหวะการซ้ำ (Repetition Rhythm) มากที่สุด รองลงมาคือ จังหวะการสลับ (Alternation Rhythm) |
| บรรณานุกรม | : |
หัฐณัฐ นาคไพจิตร . (2553). การประยุกต์ใช้องค์ประกอบทางเรขศิลป์จากผ้าทอลายขิตเพื่อสื่อวัฒนธรรมอีสาน.
กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. หัฐณัฐ นาคไพจิตร . 2553. "การประยุกต์ใช้องค์ประกอบทางเรขศิลป์จากผ้าทอลายขิตเพื่อสื่อวัฒนธรรมอีสาน".
กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. หัฐณัฐ นาคไพจิตร . "การประยุกต์ใช้องค์ประกอบทางเรขศิลป์จากผ้าทอลายขิตเพื่อสื่อวัฒนธรรมอีสาน."
กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2553. Print. หัฐณัฐ นาคไพจิตร . การประยุกต์ใช้องค์ประกอบทางเรขศิลป์จากผ้าทอลายขิตเพื่อสื่อวัฒนธรรมอีสาน. กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย; 2553.
|
