| ชื่อเรื่อง | : | สภาพงานรักษาความปลอดภัยในโรงพยาบาล กรณีศึกษา : โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ |
| นักวิจัย | : | ธวัลหทัย เหล่ามานิต |
| คำค้น | : | โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ -- มาตรการความปลอดภัย , โรงพยาบาล -- มาตรการความปลอดภัย |
| หน่วยงาน | : | จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย |
| ผู้ร่วมงาน | : | ไตรวัฒน์ วิรยศิริ , เสริชย์ โชติพานิช , จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ |
| ปีพิมพ์ | : | 2554 |
| อ้างอิง | : | http://cuir.car.chula.ac.th/handle/123456789/30089 |
| ที่มา | : | - |
| ความเชี่ยวชาญ | : | - |
| ความสัมพันธ์ | : | - |
| ขอบเขตของเนื้อหา | : | - |
| บทคัดย่อ/คำอธิบาย | : | วิทยานิพนธ์ (สถ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2554 งานรักษาความปลอดภัยของอาคาร สถานที่ เป็นการกำหนดมาตรการขึ้น เพื่อพิทักษ์ รักษาผู้ใช้งานให้เกิดความรู้สึกปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สิน การรักษาความปลอดภัยนั้นสัมพันธ์กับลักษณะทางกายภาพและบริบทขององค์กร โดยเฉพาะอาคารประเภทโรงพยาบาลในกรณีศึกษา โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์เป็นองค์กรที่มีพื้นที่ขนาดใหญ่ ประกอบไปด้วยหลายอาคารตั้งอยู่ในพื้นที่เดียวกัน มีการเข้าใช้พื้นที่ของผู้ใช้จำนวนมาก หลากหลายประเภท เกือบตลอด 24 ชั่วโมง ดังนั้น จึงควรที่จะทำการศึกษาสภาพปัจจุบันของระบบรักษาความปลอดภัยของโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาสภาพปัจจุบันทางกายภาพ ระบบรักษาความปลอดภัยและเหตุร้ายที่เคยเกิดขึ้น เพื่อหาความสัมพันธ์ระหว่างลักษณะทางกายภาพของบริเวณที่เกิดเหตุร้ายและหาความสัมพันธ์ระหว่างระบบรักษาความปลอดภัยกับบริเวณที่เกิดเหตุร้าย โดยขอบเขตในการศึกษาจะทำการศึกษาเฉพาะพื้นที่ภายนอกของอาคารเท่านั้นและไม่รวมพื้นที่ในเขตรั้วขององค์กรอื่นๆ จากการศึกษา พบว่า ลักษณะทางกายภาพของกรณีศึกษามีความหลากหลาย ประกอบไปด้วยพื้นที่เปิดโล่ง ไม่มีหลังคาคลุมและพื้นที่ปิดล้อม มีหลังคาคลุมอย่างละครึ่ง พื้นที่ส่วนใหญ่มีการเปิดให้มีการสัญจรเกือบทุกพื้นที่ และเกือบทุกพื้นที่มีแสงสว่างเพียงพอ โดยพื้นที่ที่พบว่าเกิดเหตุร้ายส่วนใหญ่เป็นพื้นที่ที่มีลักษณะปิดล้อม ไม่มีหลังคาคลุม มีการสัญจรภายในพื้นที่และมีแสงสว่างเพียงพอ พื้นที่ที่เกิดเหตุร้ายมากที่สุดจะเป็นบริเวณข้างอาคารที่มีลักษณะปิดล้อม มีหลังคาคลุม มีการสัญจรและมีแสงสว่างเพียงพอ ในขณะที่ตำแหน่งเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจะอยู่ในบริเวณหน้าอาคารและข้างอาคาร แต่เมื่อเปรียบเทียบในแต่ละกรณีแล้วจึงพบว่า บริเวณที่เกิดเหตุร้ายที่ไม่มีจุดรักษาการณ์ของเจ้าหน้าที่อยู่ 1 ใน 3 ของบริเวณที่เกิดเหตุร้ายทั้งหมด สรุปได้ว่า พื้นที่ที่เกิดเหตุร้ายเกิดในพื้นที่ที่มีการสัญจรเข้าถึงได้ ไม่ว่าจะเป็นพื้นที่เปิดโล่งหรือปิดล้อม มีหลังคาคลุมหรือไม่มีหลังคาคลุม และแม้ว่าจะมีแสงสว่างเพียงพอ มีตำแหน่งเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยประจำอยู่ในบริเวณ ก็ยังมีเหตุร้ายเกิดขึ้น ข้อเสนอแนะโรงพยาบาลจำเป็นต้องวางผังแม่บทการใช้อาคาร เพื่อควบคุมการสัญจรเข้า-ออกของผู้คนแต่ละประเภท อีกทั้งลดองค์ประกอบของอาคารที่บดบังทัศนวิสัยในการสังเกตุการณ์ลง ประกอบกับเพิ่มระบบรักษาความปลอดภัยในบริเวณที่เกิดเหตุร้ายซ้ำซ้อน อาทิเช่น บริเวณรอบอาคารภปร.และอาคารสก. |
| บรรณานุกรม | : |
ธวัลหทัย เหล่ามานิต . (2554). สภาพงานรักษาความปลอดภัยในโรงพยาบาล กรณีศึกษา : โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์.
กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. ธวัลหทัย เหล่ามานิต . 2554. "สภาพงานรักษาความปลอดภัยในโรงพยาบาล กรณีศึกษา : โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์".
กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. ธวัลหทัย เหล่ามานิต . "สภาพงานรักษาความปลอดภัยในโรงพยาบาล กรณีศึกษา : โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์."
กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2554. Print. ธวัลหทัย เหล่ามานิต . สภาพงานรักษาความปลอดภัยในโรงพยาบาล กรณีศึกษา : โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์. กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย; 2554.
|
