วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2551

วิทยานิพนธ์นี้พัฒนาแบบจำลองความเสียหายล้ารอบต่ำสำหรับเหล็กกล้าไร้สนิม 316 ที่อุณหภูมิสูง ด้วยแนวคิดของกลศาสตร์ความเสียหายต่อเนื่อง ตัวแปรความเสียหายล้านิยามว่าเป็นการลดลงของความเหนียว จากนั้นจึงนำแบบจำลองความเสียหายไปประยุกต์กับปัญหาภาระสองระดับ การทดสอบเพื่อสร้างแบบจำลองความเสียหาย ประกอบด้วย 1) การทดสอบแรงดึงที่อุณหภูมิห้องของชิ้นงานที่ไม่ผ่านภาระล้าและชิ้นงานที่ไม่ผ่านภาระล้าแต่ผ่านความร้อน 2) การทดสอบความล้าที่อุณหภูมิ 650℃ ที่พิสัยความเครียด 0.6%, 1.0% และ 2.0% ภายใต้รูปคลื่นสามเหลี่ยมสมมาตรที่มีอัตราความเครียดเท่ากับ 10⁻³ ต่อวินาที และ 3) การทดสอบแรงดึงที่อุณหภูมิห้องของชิ้นงานที่ผ่านภาระล้าเป็นจำนวนรอบต่าง ๆ กัน ผลการทดสอบพบว่าความเหนียวมีแนวโน้มลดลง (หรือความเสียหายมีแนวโน้มเพิ่มขึ้น) เมื่ออัตราส่วนอายุความล้าเพิ่มขึ้น และเส้นโค้งการสะสมความเสียหายขึ้นกับพิสัยความเครียด แบบจำลองความเสียหายถูกนำไปประยุกต์เพื่อทำนายจำนวนรอบจนกระทั่งเสียหายภายใต้ภาระบล็อกที่สองของภาระสองระดับ ผลการทำนายอยู่ในช่วงตัวประกอบ 2 เท่า ของผลการทดสอบ การวิเคราะห์พื้นผิวแตกหักของชิ้นงานด้วยกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบสแกน พบว่า การกำเนิดรอยร้าวจากผิวชิ้นงานและการเติบโตของรอยร้าวคือสาเหตุของการสูญเสียความเหนียว เมื่อพื้นที่รอยร้าวเพิ่มขึ้นระดับความเสียหายล้าก็เพิ่มขึ้น และพื้นที่รอยร้าวที่เล็กที่สุดที่มีผลต่อการสูญเสียความเหนียวคือ 0.29 มม.²