วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2554

งานวิจัยนี้ศึกษากระบวนการดูดซับสารมลพิษในน้ำเสียจากกระบวนการผลิต ไบโอดีเซลด้วยไคโตซานในห้องปฏิบัติการ ตัวแปรที่ศึกษา ได้แก่ ค่าความเป็นกรด-เบส (2-8) ปริมาณตัวดูดซับ (0.5-5.5 กรัมต่อลิตร) เวลา (0.5-5 ชั่วโมง) และอัตราเร็วในการเขย่า (120-350 รอบต่อนาที) พบว่าภาวะที่เหมาะสมในการลดสารมลพิษในน้ำเสียกระบวนการผลิตไบโอดีเซลด้วยไคโตซาน คือความเป็นกรด-เบสเท่ากับ 4 ปริมาณตัวดูดซับ 3.5 กรัมต่อลิตร เวลา 3 ชั่วโมง และอัตราการเขย่า 350 รอบต่อนาที ซึ่งสามารถลดค่าบีโอดี ซีโอดี และไขมันและน้ำมัน ร้อยละ 68 93 และ 84 ตามลำดับ โดยน้ำเสียที่ผ่านการบำบัดจะยังมีปริมาณบีโอดี และซีโอดี และไขมันและน้ำมันเท่ากับ 395 1,216 และ 105 มิลลิกรัมต่อลิตร ซึ่งยังมีค่าสูงกว่าค่ามาตรฐานประมาณ 6 3 และ 7 เท่าตามลำดับ จึงนำน้ำเสียที่ผ่านการบำบัดแล้วนั้นมาบำบัดซ้ำอีก พบว่าน้ำเสียมีสมบัติผ่านเกณฑ์มาตรฐานน้ำทิ้งจากโรงงานอุตสาหกรรมเมื่อผ่านการบำบัด 5 ครั้ง กล่าวคือมีปริมาณไขมันและน้ำมัน บีโอดี และซีโอดี เท่ากับ 15 25 และ 183 มิลลิกรัมต่อลิตร ตามลำดับ โดยมีร้อยละการลดลงของสารมลพิษเท่ากับ 97.1 96.5 และ 97.7 ตามลำดับ ซึ่งน้ำเสียที่ผ่านการดูดซับซ้ำนั้นสามารถปล่อยสู่สิ่งแวดล้อมได้ การฟื้นฟูสภาพไคโตซานที่ผ่านการใช้งานด้วยกรดไนตริกและโซเดียมไฮดรอกไซด์เข้มข้น 0.1 โมลต่อลิตร ครั้งที่ 1 และ 2 มีประสิทธิภาพในการดูดซับสารมลพิษใกล้เคียงกับไคโตซานที่ยังไม่ผ่านการใช้งาน ไอโซเทอมของการดูดซับจะสอดคล้องกับแบบจำลองของแลงเมียร์