วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2554

บทนำ : การวัดค่าความดันหัวใจห้องขวาบนมีประโยชน์ในการประเมินสภาวะสารน้ำและประเมินค่าความดันหัวใจห้องล่างขวาและค่าความดันไดแอสโตลิกของหลอดเลือดแดงพัลโมนารี ดังนั้นค่าความดันหัวใจห้องขวาบนจึงมีความสำคัญมาก การวัดค่าความดันหัวใจห้องขวาบนโดยดูการเปลี่ยนแปลงของหลอดเลือดดำอินฟีเรียวีนาคาวาระหว่างการหายใจเข้าออกแล้วแปลผลออกมาเป็นค่าความดันหัวใจห้องขวาบนเป็นวิธีที่ยอมรับอย่างแพร่หลายและเชื่อถือได้ดีแต่ขนาดของหลอดเลือดดำ อินฟีเรียวีนาคาวาที่ใช้ในการแปลผลมาจากการศึกษาในประชากรของยุโรปและอเมริกา ซึ่งความแตกต่างทางเชื้อชาติและกายภาพอาจมีผลต่อขนาดของหลอดเลือดดำอินฟีเรียวีนาคาวาได้ การศึกษานี้จึงหาความสัมพันธ์ของความดันหัวใจห้องบนขวาและขนาดของหลอดเลือดดำอินฟีเรียวีนาคาวาในผู้ป่วยไทยว่ามีความสัมพันธ์กันหรือไม่และมีความสัมพันธ์เป็นอย่างไร วิธีการศึกษา : การศึกษานี้เป็นการศึกษาแบบ cross sectional analytic study ศึกษาผู้ป่วยทั้งหมด 30 คนที่รับเข้ามารักษาในหอผู้ป่วยวิกฤตของร.พ.จุฬาลงกรณ์ โดยที่มีการใส่สาย central venous catheter เพื่อวัดความดันในห้องหัวใจโดยตรงอยู่แล้วด้วยข้อบ่งชี้ทางคลินิกของผู้ป่วยเอง ผู้ป่วยจะได้รับการวัดค่าความดันหัวใจห้องขวาบนจากสายโดยตรงในเวลาเดียวกันกับการวัดขนาดของหลอดเลือดดำอนฟีเรียวีนาคาวาโดยechocardiography ขนาดของหลอดเลือดดำอินฟีเรียวีนาคาวาที่ใหญ่ที่สุดและเล็กที่สุดและการเปลี่ยนแปลงตามการหายใจเป็นเปอร์เซ็นต์จะถูกบันทึก ผลการศึกษา : จากการวิเคราะห์แบบ linear regression พบว่ามีค่าความสัมพันธ์อย่างมากระหว่างค่าความดันหัวใจห้องขวาบนและขนาดของหลอดเลือดดำอินฟีเรียวีนาคาวาในผู้ป่วยไทยที่อยู่ในหอผู้ป่วยวิกฤติในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์โดยค่าขนาดเล็กที่สุดของ IVC เป็นค่าที่มีความสัมพันธ์มากที่สุดกับค่าความดันหัวใจห้องขวาบนและสามารถคานวณค่าเฉลี่ยของความดันหัวใจห้องขวาบนได้โดยใช้สมการ ค่าเฉลี่ยของความดันหัวใจห้องขวาบน= 3.125 + 0.696 X ( ขนาดเล็กที่สุดของ IVC เป็นมิลลิเมตร) สรุปผลการศึกษา : จากค่าขนาดหลอดเลือดดำ IVC ที่ใช้ในการแปลค่าความดันหัวใจห้องขวาบนในคนไทยมีค่าที่แตกต่างจากเกณฑ์ของอเมริกาและยุโรป การมีค่าอ้างอิงของผู้ป่วยไทยเอง สามารถใช้ประโยชน์ทางคลินิกในด้านให้การรักษาผู้ป่วยและ ในด้านการใช้เป็นค่าอ้างอิงในการแปลผล echocardiogram ได้อย่างถูกต้องในผู้ป่วยไทย