วิทยานิพนธ์ (อ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2554

วิเคราะห์และเปรียบเทียบความสามารถในการระบุคำภาษาอังกฤษที่มีการกร่อนของเสียงสระ 3 กลุ่ม คือคำที่กร่อนเป็นเสียง [I] [<-->] และ [<-->II] และวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างประสบการณ์ภาษาอังกฤษกับความสามารถในการระบุคำของนักเรียนไทย ข้อมูลเก็บจากกลุ่มตัวอย่าง 3 กลุ่ม ได้แก่ นักเรียนไทยที่มีประสบการณ์ภาษาอังกฤษสูง และนักเรียนไทยที่มีประสบการณ์ภาษาอังกฤษต่ำ จำนวนกลุ่มละ 30 คน และกลุ่มเจ้าของภาษา เพื่อนำมาเปรียบเทียบ 10 คน ใช้คำเป้าหมายจำนวน 30 คำ เก็บข้อมูลโดยวิธีเขียนคำตามคำบอก ผลการวิจัยพบว่า เจ้าของภาษา ระบุคำได้ถูก 98.33% ระบุคำผิด 1.00% และไม่ระบุคำ 0.67% นักเรียนกลุ่มที่มีประสบการณ์ภาษาอังกฤษสูงระบุคำได้ถูก 62.56% ระบุคำผิด 31.11% และไม่ระบุคำ 6.33% นักเรียนกลุ่มที่มีประสบการณ์ภาษาอังกฤษต่ำ ระบุคำได้ถูก 26.00% ระบุคำผิด 47.22% และไม่ระบุคำ 26.78% ข้อผิดที่พบในกลุ่มนักเรียนไทยจำแนกได้เป็น 5 ประเภท ได้แก่ 1) ระบุคำได้ถูกแต่สะกดคำผิด 2) ระบุคำผิดเป็นคำอื่น และ 3) ระบุคำผิดเป็นคำอื่นและสะกดคำผิด 4) ระบุคำผิดไม่เป็นคำ 5) ไม่ระบุคำ ส่วนเจ้าของภาษามีการระบุคำได้ถูกแต่สะกดคำผิด ระบุคำผิดเป็นคำที่มีความหมาย และไม่ระบุคำ โดยกลุ่มประสบการณ์สูงมีการระบุคำผิดเป็นคำที่มีความหมายมากที่สุด ในขณะที่กลุ่มประสบการณ์ต่ำไม่ระบุคำมากที่สุด ผลของการวิจัยแสดงความสัมพันธ์ระหว่างประสบการณ์ภาษาอังกฤษ กับความสามารถในการระบุคำที่มีการกร่อนของเสียงสระ นอกจากนี้ การวิเคราะห์ปัญหาในการระบุคำจากกลุ่มตัวอย่างแสดงให้เห็นว่า ความสามารถในการระบุคำต้องอาศัยความรู้ทางไวยากรณ์ที่ฝังตัวอยู่ในคำ ทั้งในด้านเสียง ตัวสะกด และความหมายของคำ รวมทั้งคลังคำที่ผู้เรียนมีอยู่ด้วย