วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2551

งานวิจัยนี้ศึกษาประสิทธิภาพในการบำบัดน้ำเสียจากกระบวนการผลิตไบโอดีเซลระดับชุมชนด้วยระบบโปรยกรอง น้ำเสียเริ่มต้นมีค่าซีโอดีประมาณ 33,000 มก./ล. และค่าพีเอชประมาณ 2.9 โดยใช้ถังปฏิกิริยาเป็นท่อพีวีซีเส้นผ่านศูนย์กลาง 10 ซม. มีความสูงของตัวกลางเท่ากับ 0.5 1.0 และ 1.5 ม. โดยคิดเป็นพื้นที่ผิวของตัวกลางเท่ากับ 0.75 1.50 และ 2.25 ตร.ม. ตามลำดับ ลักษณะการปฏิบัติการเป็นระบบแบทช์ มีถังรับน้ำเสียขนาด 30 ลิตร โดยทำการหมุนเวียนน้ำเสียผ่านตัวกลางตลอดเวลา ทำการปรับสภาพน้ำเสีย โดยเติมสารอาหารตามสมการปริมาณสารสัมพันธ์และปรับพีเอชเริ่มต้นที่ 7.5 โดยใช้โซเดียมไฮดรอกไซด์ก่อนเดินระบบ ผลการทดลองพบว่าซีโอดีสามารถลดลงด้วยการระเหยเหลือประมาณ 3,000 มก./ล. ด้วยอัตราเร็วของปฏิกิริยาอันดับที่หนึ่งเฉลี่ยเท่ากับ 2.28 1/วัน จากนั้นซีโอดีจึงลดต่ำลงเนื่องจากการบำบัดทางชีวภาพจนค่าซีโอดีลดต่ำกว่ามาตรฐานน้ำทิ้ง (120 มก./ล.) ซึ่งอัตราเร็วของปฏิกิริยาในการบำบัดซีโอดีทางชีวภาพจะแปรผันตามพื้นที่ผิวตัวกลางด้วยอัตราเร็วของปฏิกิริยาต่อพื้นที่ผิวตัวกลางเท่ากับ 0.37 1/ตร.ม./วัน ในการเติมสารอาหารโดยใช้แอมโมเนียไนโตรเจน 110 มก./ล. และฟอสฟอรัส 23 มก./ล.นั้นเพียงพอต่อความต้องการของระบบแล้ว ซึ่งเมื่อเปรียบเทียบกับการเติมสารอาหารมากขึ้นอีกสองเท่า อัตราเร็วของปฏิกิริยาในการบำบัดซีโอดีที่ได้ยังคงมีค่าใกล้เคียงกัน ผลการศึกษานี้ได้นำเสนอกราฟแสดงปริมาณตัวกลางที่ควรใช้ในการบำบัดน้ำเสียจากการผลิตไบโอดีเซลระดับชุมชนที่อัตราการผลิตต่างๆ