วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2526

การวิจัยครั้งนี้ มุ่งศึกษาประวัติความเป็นมาและพัฒนาการของมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ตามลักษณะเฉพาะ 2 ประการคือ เป็นมหาวิทยาลัยส่วนภูมิภาค และในขณะเดียวกันเป็นมหาวิทยาลัยที่มีหลายวิทยาเขต ผลการศึกษาโดยวิธีการวิจัยทางประวัติศาสตร์ จากข้อมูลเอกสารพบว่า ในฐานะมหาวิทยาลัยส่วนภูมิภาค มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์สามารถดำเนินการได้บรรลุวัตถุประสงค์ทางด้านการกระจายโอกาสทางการศึกษาออกสู่ภูมิภาคส่วนวัตถุประสงค์ทางด้านอื่น เช่น การมีบทบาทในฐานะศูนย์กลางทางวิชาการในการพัฒนาภูมิภาค ได้มีความพยามยามและแสดงออกในการดำเนินงานตามภารกิจเพิ่มมากขึ้นเป็นลำดับ แต่ยังไม่ปรากฏหลักฐานเด่นชัดว่า สามารถบรรลุวัตถุประสงค์ได้โดยแท้จริง ทางด้านการบริหาร มหาวิทยาลัยได้มีการพัฒนาโครงสร้างการบริหารให้สอดคล้องกับลักษณะของมหาวิทยาลัยที่มีหลายวิทยาเขต แต่ในขณะเดียวกันพบว่ายังมีปัญหาและอุปสรรคในการดำเนินงานบริหารหลายประการ คาดว่ามหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ จะสามรถบรรลุผลสำเร็จในการดำเนินการตามภารกิจในฐานะศูนย์กลางในการพัฒนาภาคใต้ได้ในอนาคต หากมีการกำหนดขอบข่ายหน้าที่ทางด้านการพัฒนาภูมิภาคของมหาวิทยาลัยให้ชัดเจน และเป็นไปได้ว่ามหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ จะพัฒนาแยกเป็นสองมหาวิทยาลัยในอนาคต ทั้งนี้เพื่อให้ปลอดจากข้อจำกัดอันเนื่องมาจากลักษณะของการเป็นมหาวิทยาลัยหลายวิทยาเขต