วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2526

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความคิดเห็นเกี่ยวกับปัญหาการเรียนการสอนวิชาตะกร้อในชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น ผู้วิจัยได้สร้างแบบสอบถามตรวจคำตอบ แบบมาตราส่วนประเมินค่าและแบบปลายเปิด โดยส่งแบบสอบถามไปยังครูพลศึกษาจำนวน 96 คน และนักเรียนจำนวน 576 คน ในโรงเรียนรัฐบาลระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น สังกัดกรมสามัญศึกษาตอนต้น ได้รับแบบสอบถามจากครูพลศึกษากลับคืนมาร้อยละ 87.50 และจากนักเรียนกลับคืนมาร้อยละ 85.24 ใช้วิเคราะห์ ข้อมูลโดยหาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และเปรียบเทียบความคิดเห็นเกี่ยวกับปัญหาการเรียนการสอนโดยใช้ค่า “ที” (t-test) และนำเสนอในรูปตารางประกอบความเรียง ผลการวิจัยพบว่า ปัญหาการสอนวิชาตะกร้อที่ครูพลศึกษามีความคิดเห็นว่าประสบระดับมาก ได้แก่ เนื้อหาทักษะมีมากเกินไปไม่สัมพันธ์กับเวลาเรียนทั้งหมด เนื้อหาทางทักษะเฉพาะตัวชั้นสูงยากเกินไป เวลาในการสอนแต่ละคาบน้อยเกินไป จำนวนนักเรียนในชั้นเรียนที่เรียนวิชาตะกร้อมากเกินไป ความสามารถในการเรียนรู้ สมรรถภาพทางกายและเพศของนักเรียนต่างกันทำให้ยุ่งยากในการจัดกิจกรรม ไม่มีโสตทัศนูปกรณ์เกี่ยวกับวิชาตะกร้อมาประกอบการสอน สถานที่ใช้เรียนเป็นสนามกลางแจ้งเมื่อฝนตก เป็นอุปสรรคในการสอนนักเรียนไม่ช่วยกันระมัดระวังดูแลรักษาลูกตะกร้อ เวลาที่ใช้ในการทดสอบทักษะมีน้อยเกินไปไม่มีแหล่งศึกษาหาความรู้เพิ่มเติมในวิชาตะกร้อ ไม่เคยได้รับการนิเทศเลย ไม่สามารถติดต่อวิทยากรมาให้ความรู้แก่นักเรียนได้ และมีความยากลำบากในการจัดกิจกรรมเสริมหลักสูตรให้แก่นักเรียน จากการเปรียบเทียบความคิดเห็นระหว่างครูพลศึกษาส่วนกลางกับครูพลศึกษาส่วนภูมิภาคในแต่ละด้าน พบว่าไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 สำหรับปัญหานักเรียนวิชาตะกร้อที่นักเรียนมีความคิดเห็นว่า ประสบระดับมากได้แก่ เวลาเรียนในแต่ละคาบน้อยเกินไป สถานที่ใช้เรียนเป็นสนามกลางแจ้งเมื่อฝนตก เป็นอุปสรรคในการเรียน เสาและตาข่ายเซปักตะกร้อ บ่วงของตะกร้อลอดบ่วงยังไม่เพียงพอ ไม่มีการฝึกทักษะตะกร้อเพิ่มเติมนอกเวลาเรียน และครูไม่เคยนำนักเรียนไปชมการแข่งขันตะกร้อประเภทต่างๆ จากการเปรียบเทียบความคิดเห็นระหว่างนักเรียนหญิงกับนักเรียนชายในแต่ละด้านพบว่า แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 เพียงด้านเดียว คือด้านการประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวัน