วิทยานิพนธ์ (อ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2553

วิทยานิพนธ์ฉบับนี้เป็นการศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างภาษาและอุดมการณ์เกี่ยวกับ "ไทย" และ "เขมร" ในวาทกรรมเหตุการณ์พิพาทเขาพระวิหาร พ.ศ. 2551 จากหนังสือพิมพ์รายวันภาษาไทยว่า มีการนำเสนอชุดความคิดเกี่ยวกับ "ไทย" และ "เขมร" ประการใดบ้าง และมีการใช้กลวิธีทางภาษาใดเพื่อนำเสนอชุดความคิดเหล่านั้น โดยศึกษาจากหนังสือพิมพ์รายวันภาษาไทยจำนวน 9 ชื่อฉบับ ได้แก่ กรุงเทพธุรกิจ คมชัดลึก ไทยรัฐ ไทยโพสต์ เดลินิวส์ แนวหน้า ผู้จัดการรายวัน โพสต์ทูเดย์ และมติชน ตั้งแต่วันอังคารที่ 1 มกราคม-วันพุธที่ 31 ธันวาคม 2551 เป็นเวลา 366 วัน ผลการศึกษาพบว่า มีการใช้กลวิธีทางภาษาเพื่อนำเสนอชุดความคิดเกี่ยวกับ "ไทย" และ "เขมร" แบ่งเป็น 2 กลุ่ม คือ 1) กลวิธีทางภาษาด้านอรรถศาสตร์และวัจนปฏิบัติศาสตร์ ได้แก่ การเลือกใช้ศัพท์ การใช้อุปลักษณ์ การใช้นามนัย การใช้มูลบท การใช้คำแสดงทัศนภาวะ การใช้ถ้อยคำนัยผกผัน และการกล่าวอ้างเพื่อสร้างสหบท และ 2) กลวิธีทางภาษาด้านการเรียบเรียงความ ได้แก่ การใช้โครงสร้างของเรื่องเล่า กลวิธีทางภาษาข้างต้นนำเสนอชุดความคิดที่สำคัญเกี่ยวกับ "ไทย" และ "เขมร" ได้แก่ ""เขมร" มักสร้างปัญหาให้แก่ "ไทย"" ""เขมร" ใช้เล่ห์เพทุบาย"" ""ไทย" ดำเนินการตามกฎเกณฑ์" ""ไทย" เพลี่ยงพล้ำให้แก่ "เขมร"" ทั้งนี้หากตีความความหมายของคำศัพท์ที่พบในความถี่สูง จะทำให้เห็นความคิดที่ว่า ""ไทย" เหนือกว่า "เขมร"" กล่าวคือ แม้ว่า ""ไทย" เพลี่ยงพล้ำให้แก่ "เขมร"" แต่ "ไทย" ก็มีคุณธรรมสูงกว่า "เขมร" เนื่องจาก ""ไทย" ดำเนินการตามกฎเกณฑ์" ในขณะที่ ""เขมร" ใช้เล่ห์เหลี่ยม""