วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2553

ศึกษาการรับรู้เชิงสุนทรีย์ของนักเรียนประถมศึกษาที่มีต่องานศิลปะ กลุ่มตัวอย่างของการวิจัยครั้งนี้คือ นักเรียนระดับประถมศึกษาปีที่ 3 และ 6 สังกัดสำนักการศึกษากรุงเทพมหานคร จำนวน 300 คน ได้จากการสุ่มแบบหลายขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยสร้างขึ้นโดยผู้วิจัยโดยได้พัฒนามาจากแนวทฤษฎีการพัฒนาทางสุนทรียภาพของไมเคิล เจ พาร์สัน จำแนกออกเป็น 5 ขั้น ได้แก่ ขั้นที่ 1 ความชื่นชอบ ขั้นที่ 2 ความงามและเหมือนจริง ขั้นที่ 3 การแสดงออก ขั้นที่ 4 แบบอย่างและรูปแบบ ขั้นที่ 5 ความเป็นตัวของตนเองคือ แบบทดสอบการรับรู้เชิงสุนทรีย์ ประกอบด้วยภาพถ่ายงานจิตรกรรม 6 ภาพ และชุดคำถาม แบบบันทึกการรับรู้เชิงสุนทรีย์ คู่มือการวิเคราะห์เชิงสุนทรีย์ซึ่งวิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าสูงสุด ค่าความถี่ ค่าร้อยละ และค่าที ผลการวิจัยพบว่าค่าสูงสุดในการการรับรู้เชิงสุนทรีย์ของนักเรียนประถมศึกษาที่มีต่องานศิลปะอยู่ในขั้นที่ 2 ความงามและเหมือนจริงมากที่สุด คิดเป็น 58.39% รองลงมาคือ ขั้นที่ 3 การแสดงออก คิดเป็น 39.28% และขั้นที่ 4 แบบอย่างและรูปแบบ คิดเป็น 2.33% และไม่พบการรับรู้เชิงสุนทรีย์ในขั้นที่ 5 ความเป็นตัวของตัวเอง