วิทยานิพนธ์ (ศศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2550

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาอิทธิพลของอารมณ์ที่ส่งผลต่อกระบวนการคล้อยตามสิ่งชี้นำในกระบวนการซักถามของผู้ที่มีบุคลิกภาพการกล้าแสดงออกแตกต่างกัน กลุ่มตัวอย่างเป็นนิสิตระดับปริญญาตรี จำนวน 120 คน เป็นเพศชาย 45 คน และเพศหญิง 75 คนถูกขอให้ทำแบบวัดการกล้าแสดงออกอย่างเหมาะสม ดูรูปภาพและเขียนเรียงความเกี่ยวกับประสบการณ์ในอดีตเพื่อเหนี่ยวนำอารมณ์ตามเงื่อนไขที่ได้รับ หลังจากนั้นผู้ร่วมการทดลองจะเข้าสู่การวัดการคล้อยตามสิ่งชี้นำในกระบวนการซักถาม ซึ่งประกอบด้วย การให้ฟังเรื่อง ถามคำถามชี้นำ การให้ผลป้อนกลับทางลบ และการถามคำถามซ้ำอีกครั้ง เพื่อให้ได้คะแนนการยอมเชื่อตามคำถามชี้นำครั้งที่ 1, การยอมเชื่อตามคำถามชี้นำครั้งที่ 2, การเปลี่ยนคำตอบ และการคล้อยตามสิ่งชี้นำโดยรวม (Gudjonsson, 1997) ผลการวิจัยพบว่า 1. บุคคลที่มีอารมณ์ทางลบมีคะแนนการยอมเชื่อตามคำถามชี้นำครั้งที่ 1 และคะแนนการคล้อยตามสิ่งชี้นำโดยรวมไม่แตกต่างกับบุคคลที่มีอารมณ์ทางบวก 2. บุคคลที่กล้าแสดงออกต่ำมีคะแนนการยอมเชื่อตามคำถามชี้นำครั้งที่ 1 และคะแนนการคล้อยตามสิ่งชี้นำโดยรวมมากกว่าบุคคลที่กล้าแสดงออกสูงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 3. บุคคลที่กล้าแสดงออกต่ำเมื่อมีอารมณ์ทางลบมีคะแนนการยอมเชื่อตามคำถามชี้นำครั้งที่ 1 และคะแนนการคล้อยตามสิ่งชี้นำโดยรวมไม่แตกต่างกับบุคคลที่กล้าแสดงออกต่ำเมื่อมีอารมณ์ทางบวก 4. ไม่พบปฏิสัมพันธ์ระหว่างการกล้าแสดงออกอย่างเหมาะสมกับอารมณ์ต่อคะแนนการยอมเชื่อตามคำถามชี้นำครั้งที่ 1 แต่พบปฏิสัมพันธ์ระหว่างการกล้าแสดงออกอย่างเหมาะสมกับอารมณ์ต่อคะแนนการคล้อยตามสิ่งชี้นำโดยรวมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05