วิทยานิพนธ์ (อ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2553

ศึกษาลักษณะทางกลสัทศาสตร์ของพยางค์ที่ได้รับการลงเสียงหนัก และพยางค์ที่ไม่ได้รับการลงเสียงหนักในภาษามลายูถิ่นปัตตานีและภาษาอูรักลาโวยอ์ ทั้งในเรื่องค่าความเข้ม ค่าระยะเวลา และค่าความถี่มูลฐาน เพื่อพิสูจน์สมมติฐานว่า ค่าความถี่มูลฐานของสระในพยางค์ที่ได้รับการลงเสียงหนักและพยางค์ ที่ไม่ได้รับการลงเสียงหนักในภาษาทั้งสองแตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ส่วนค่าความเข้มและค่าระยะเวลาแตกต่างกันอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ สอดคล้องกับรูปแบบความสัมพันธ์ของระดับเสียงกับการลงเสียงหนักเบาในภาษาระดับเสียง-ลงเสียงหนักเบาอื่นๆ ข้อมูลที่ใช้ในงานวิจัยได้มาจากการบันทึกเสียงผู้บอกภาษาเพศชายที่พูดภาษามลายูถิ่นปัตตานี 7 คน และผู้บอกภาษาเพศหญิงที่พูดภาษาอูรักลาโวยอ์ 7 คน และนำมาวิเคราะห์ค่าทางกลสัทศาสตร์โดยใช้โปรแกรม Praat 5.1.20 และคำนวณค่านัยสำคัญทางสถิติด้วยโปรแกรม Microsoft Excel โดยใช้ t-test กำหนดระดับนัยสำคัญที่ p<0.05 และนำเสนอผลการวิจัยด้วยกราฟและรูปภาพประกอบการบรรยาย ผลจากการวิจัยสรุปได้ว่า โดยภาพรวม ในภาษามลายูถิ่นปัตตานี ค่าความถี่มูลฐานของสระในพยางค์ลงเสียงหนักและในพยางค์ไม่ลงเสียงหนักเท่านั้นที่แตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญ ส่วนในภาษาอูรักลาโวยอ์ ค่าความเข้ม ค่าระยะเวลา และค่าความถี่มูลฐานของสระในพยางค์ลงเสียงหนักและในพยางค์ไม่ลงเสียงหนักแตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทั้งสามค่า สะท้อนให้เห็นว่า ภาษามลายูถิ่นปัตตานีมีพฤติกรรมคล้ายคลึงกับภาษาระดับเสียง-ลงเสียงหนักเบา (pitch-accent language) ที่ระดับเสียงกับการลงเสียงหนักเบามีความสัมพันธ์กัน ในขณะที่ภาษาอูรักลาโวยอ์ มีพฤติกรรมคล้ายคลึงกับภาษาที่มีระบบลงเสียงหนักเบา (stress language)