วิทยานิพนธ์ (อ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2553

วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ศึกษาประเด็นเรื่องมโนทัศน์อัตตาณัติในปรัชญาขงจื่อผ่านบทวิเคราะห์ไจ๋หว่อ สืบเนื่องมาจากความเข้าใจที่ว่าปรัชญาขงจื่อไม่มีพื้นที่ให้มโนทัศน์อัตตาณัติ เนื่องจากปรัชญาขงจื่อให้ความสำคัญกับความหมายที่มีอยู่ร่วมกันของมนุษย์ อีกทั้งยังมีวิธีการเข้าใจลักษณะของตัวตนที่แตกต่างกันระหว่าง ตัวตนที่มีลักษณะสัมพันธ์ในปรัชญาขงจื่อ และ ปัจเจกบุคคลอันเป็นฐานการมีอัตตาณัติในบริบทปรัชญาตะวันตกหลายสำนัก ในทศวรรษที่ผ่านมาถึงแม้จะมีความพยายามกล่าวถึงมโนทัศน์อัตตาณัติในปรัชญาขงจื่อในหลายลักษณะจากวงวิชาการปรัชญาจีนแต่ก็ยังขาดการศึกษาวิเคราะห์ที่ชัดเจน ผลการวิเคราะห์ที่ได้จากกรณีไจ๋หว่อซึ่งเป็นกรณีของการต่อรองที่เข้มข้นที่สุดเท่าที่ยังอยู่ในความสัมพันธ์กับขงจื่อ ร่วมกับเหล่าศิษย์ ชี้ให้เห็นว่าท่าทีที่ขงจื่อไม่ยอมรับไจ๋หว่อ และเหล่าศิษย์ แสดงถึงอัตตาณัติของพวกเขาในลักษณะที่แตกต่างไปจากกรณีของผู้ปกครอง และผู้หลีกลี้ เนื่องจากพวกศิษย์ยังมีความสัมพันธ์ต่อขงจื่อ อัตตาณัติในความสัมพันธ์ที่ได้จากการวิเคราะห์นี้มีความเชื่อมโยงอย่างลึกซึ้งต่อมโนทัศน์มนุษยธรรม วิญญูชนซึ่งมีข้อผูกพันกับการมีมนุษยธรรม จำเป็นต้องยอมรับอัตตาณัติในความสัมพันธ์ของผู้คนที่ยังอยู่ในขอบข่ายของมนุษยธรรม จึงสรุปได้ว่ามีพื้นที่ให้กับการกล่าวถึงอัตตาณัติในความสัมพันธ์ในปรัชญาขงจื่อ