งานวิจัยนี้กล่าวถึงปรัชญาของขงจื่อที่ปรากฏในคัมภีร์หลุนอี่ว์ โดยชี้ให้เห็นว่าปรัชญาขงจื่อมีพื้นฐานอยู่บนจักรวาลวิทยาที่มองมนุษย์ในฐานะที่เป็นสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในสังคม และมองครอบครัวว่าเป็นพื้นฐานทางจริยธรรมของมนุษย์ ในฐานะที่เป็นการหล่อหลอมทางจริยธรรมที่มีมาก่อนการฝึกหัดอื่นๆ และในฐานะที่มีความสำคัญที่สุด ปรัชญาขงจื่อวาดภาพโลกและสังคมเป็นวงกลมที่ซ้อนกันเป็นชั้น ครอบครัวเป็นตัวแบบของรัฐ และรัฐที่ปกครองอย่างดี สะท้อนวิถีของจักรวาล งานวิจัยนี้ใช้คุณสมบัตินี้เป็นฐาน เพื่อพิจารณาว่าปรัชญาขงจื่อมีความคิดและทัศนคติในการมองโลกที่ใกล้เคียงกับจริยศาสตร์แห่งความอาทรที่เป็นกระแสใหม่ในจริยศาสตร์สตรีนิยมของตะวันตกกล่าวคือ ปรัชญาทั้งสองแนวนี้มอง “ความเป็นตัวตน” ในฐานะที่เป็นตัวตนที่อยู่ในความสัมพันธ์ไม่ใช่ตัวตนที่โดดเดี่ยวดังที่ปรัชญาจริยศาสตร์ตะวันตกแบบกระแสหลักเสนอ วิธีคิดพิจารณาทางจริยศาสตร์ ตลอดจนวิธีการฝึกฝนทางจริยธรรมแบบขงจื่อ ล้วนสื่อนัยที่ว่าความเป็นตัวตนของมนุษย์มีลักษณะที่เป็นองค์รวม ไม่ไปแบ่งแยกเป็นทวินิยมระหว่างเหตุผลและอารมณ์ ขงจื่อมองมนุษย์ว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่ต้องฝึกหัดขัดเกลา โดยใช้อุปมาของการแต่งตัดขัดเกลาหยก สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่าการเป็นวิญญูชนแบบขงจื่อคือคนที่ไม่เพียงคิดคำนวนได้ถูกต้อง แต่ยังต้องเป็นผู้มีความรู้สึกนึกคิดที่ถูกต้อง ซึ่งถึงที่สุดแล้วการเป็นผู้มีความรู้สึกนึกคิดที่ถูกต้องไม่ได้ต่างจากการเป็นผู้ที่มีรสนิยมดี หรือการเป็นมีความเป็นศิลปินในทางจริยธรรม การมองตัวตนของมนุษย์ว่าเป็นตัวตนที่อยู่ในความสัมพันธ์กับผู้อื่นเสมอ ไม่มีตัวตนนามธรรมที่ถอดถอนบทบาทต่อความสัมพันธ์ออกไปได้ และการมองการตัดสินทางจริยธรรมว่าเป็นวิถีแห่งความคิดเช่นเดียวกับที่เป็นวิถีแห่งความรู้สึก ทำให้ปรัชญาขงจื่อเปิดประตูให้เราสามารถเข้าถึงประเด็นหลายประเด็นที่เป็นที่ถกเถียงกันอยู่ในปรัชญาตะวันตกปัจจุบันนี้