วิทยานิพนธ์ (อ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2522

วิทยานิพนธ์เรื่องนี้มีจุดมุ่งหมาย เพื่อศึกษาและรวบรวมเรื่องราวเกี่ยวกับค่านิยม ฐานะ สิทธิและหน้าที่ของสตรีในวรรณกรรมสันสกฤตที่ว่าด้วยธรรมศาสตร์ อันมี มนุสมฤติ เป็นหลักใหญ่และวรรณกรรมอื่นๆ เช่น อาปัสตัมพธรรมศาสตร์ วาสิษฐธรรมศาสตร์ เพาธายนธรรมศาสตร์ ยาชธวัลกยธรรมศาสตร์ เคาตมสมฤติ วิษณุสมฤติ นารทสมฤติ และพฤหัสปติสมฤติ การศึกษาค้นคว้าเรื่องราวดังกล่าว ผู้วิจัยรวบรวมหลักฐานและข้อมูลจากวรรณกรรมสันสกฤต ที่ว่าด้วยธรรมศาสตร์ดังกล่าว และวรรณกรรมอื่นๆ รวมทั้งงานวิจัยต่างๆ ที่นักปราชญ์ชาวอินเดียและชาวตะวันตกได้เขียนขึ้นไว้เกี่ยวกับวรรณกรรมสันสกฤต ที่ว่าด้วยธรรมศาสตร์ด้วย เนื้อเรื่องของวิทยานิพนธ์แบ่งออกเป็น 7 บท ดังนี้ บทที่ 1 เป็นบทนำ กล่าวถึงความเป็นมาของปัญหา ซึ่งเป็นเหตุทำให้วิจัยเรื่องนี้ ตลอดจนวิธีดำเนินการวิจัย บทที่ 2 กล่าวถึง ค่านิยมในด้านความประพฤติและความงามของสตรีอินเดีย บทที่ 3 กล่าวถึง ฐานะของสตรีในครอบครัวและสังคม เพื่อเป็นพื้นฐานความเข้าใจในเรื่องสิทธิและหน้าที่ บทที่ 4 กล่าวถึง สิทธิของสตรีอินเดีย บทที่ 5 กล่าวถึง หน้าที่ของสตรีที่พึ่งปฏิบัติในฐานะลูกสาว ภรรยาและมารดา ตามลำดับ บทที่ 6 กล่าวถึง ความแตกต่างเกี่ยวกับความคิดในเรื่องค่านิยม สิทธิและหน้าที่ของสตรี บทที่ 7 เป็นบทสรุปและข้อเสนอแนะ จากการวิจัย ผู้วิจัยพบว่าสตรีอินเดียมีความเป็นรองสามีแทบทุกด้านเธอจะได้รับการยกย่องอยู่เพียงฐานะอย่างเดียว คือ ฐานะเป็นแม่ของลูกชาย หน้าที่สำคัญของเธอ คือ ทำงานบ้าน ซื่อสัตย์จงรักภักดี อุทิศตนเพื่อสามี เคารพนับถือเขาเหมือนเทพเจ้า นอกจากนี้สังคมยังเห็นว่าสตรีไร้ความสัตย์ และตำหนิในเรื่องความอ่อนไหวของอารมณ์และจิตใจที่อ่อนแอ ดังนั้น เธอจึงอยู่ภายใต้การควบคุมดูแลของผู้อื่นเสมอ และการที่เธอแต่งงานตั้งแต่อายุยังน้อย ทำให้เธอหมดโอกาสในการศึกษาจึงทำให้เธอมีฐานะเท่ากับศูทร