วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2527

วัตถุประสงค์ของการวิจัยครั้งนี้ เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างแรงจูงใจ ภูมิหลังทางสังคมและนิสัยทางการเรียน กับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาภาษาอังกฤษ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้มี 4 ชนิดได้แก่ แบบสำรวจแรงจูงใจ แบบสำรวจภูมิหลังทางสังคม แบบสอบวัดสัมฤทธิผลทางการเรียนภาษาอังกฤษซึ่งผู้วิจัยสร้างขึ้น และแบบสำรวจนิสัยทางการเรียนของ ขจรสุดา เหล็กเพชร. กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยครั้งนี้เป็นนักเรียนชายจำนวน 1,100 คน ชั้นมัธยมศึกษาปีที่สาม จำนวน 12 โรงเรียนในกรุงเทพมหานคร 4 ท้องที่การศึกษา วิเคราะห์ข้อมูลเพื่อหาค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สันโดยใช้โปรแกรม SPSS จากนั้นจึงคำนวณหาค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์พหุคูณ ผลการวิจัยพบว่า แรงจูงใจเชิงบูรณาการและแรงจูงใจเชิงเครื่องมือมีความสัมพันธ์กับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาอังกฤษที่ระดับนัยสำคัญ .01 ภูมิหลังทางสังคมด้านโอกาลการเรียนรู้นอกห้องเรียน ในโอกาสการใช้อุปกรณ์ส่วนตัว โอกาสรับบริการจากโรงเรียน การรับรู้ภาษาอังกฤษจากสื่อมวลชนและการสนับสนุนการเรียนของบิดามารดาหรือผู้ปกครองมีความสัมพันธ์ทางการเรียนภาษาอังกฤษที่ระดับนัยสำคัญ .01 และนิสัยทางการเรียนด้านการหลีกเลี่ยงการผัดเพี้ยนเวลา และวิธีการทำงาน ความสัมพันธ์กับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาอังกฤษที่ระดับนัยสำคัญ .01 ซึ่งยืนยันสมมติฐานการวิจัยครั้งนี้ ค่าสหสัมพันธ์พหุคูณตัวแปรที่ศึกษากับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาอังกฤษ เท่ากับ . 37925 และมีนัยสำคัญที่ระดับ .01