วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2553

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาภาวะที่เหมาะสมในการย่อยสลายทางชีวภาพของบรรจุภัณฑ์ที่ทำจากพอลิแลคติกแอซิดและเยื่อชานอ้อยและผลของการย่อยสลายต่อประชาคมแบคทีเรียในดิน จากการทดลองแบบแฟคตอเรียล (Factorial Design) สำหรับ 3 ปัจจัย คือ บรรจุภัณฑ์ อุณหภูมิและปริมาณไนโตรเจน ใช้เวลาในการทดสอบ 30 วัน และใช้ปริมาณก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ที่เกิดขึ้นเป็นดัชนีการย่อยสลายทางชีวภาพของบรรจุภัณฑ์ พบว่าที่อุณหภูมิ 58 องศาเซลเซียสและไม่เติมยูเรียเป็นแหล่งไนโตรเจนในดิน มีปริมาณก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์เกิดขึ้นสูงสุดสำหรับบรรจุภัณฑ์ทั้ง 2 ชนิด เมื่อนำผลการศึกษาดังกล่าวมาขยายเวลาศึกษาเป็น 90 วัน พบว่าปริมาณก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์เพิ่มขึ้นสูงสุดในวันที่ 45 แล้วลดลงในช่วงเวลาต่อมา น้ำหนักบรรจุภัณฑ์ชนิดพอลิแลคติกแอซิดและเยื่อชานอ้อยลดลง 100 และ 96 เปอร์เซ็นต์ตามลำดับ บรรจุภัณฑ์ทั้ง 2 ชนิดเมื่อเกิดการย่อยสลายทางชีวภาพไม่มีผลต่อความเป็นกรดด่างของดิน การย่อยสลายทางชีวภาพของบรรจุภัณฑ์ชนิดพอลิแลคติกแอซิดด้วยภาวะที่ควบคุมในห้องปฏิบัติการเกิดขึ้นเร็วกว่าการย่อยสลายในพื้นที่ฝังกลบจริงในสภาพตามธรรมชาติถึง 5 เท่า การใช้เทคนิค Denature Gradient Gel Electrophoresis (DGGE) พบว่าประชาคมแบคทีเรียมีการเปลี่ยนแปลงตลอดระยะเวลาการศึกษาและแบคทีเรียสามารถอยู่รอดได้จนถึงวันสิ้นสุดการทดลองจากการตรวจสอบพบว่าเป็นแบคทีเรียชนิดที่ไม่สามารถเพาะเลี้ยงได้ นอกจากนี้ยังพบว่ามีความเป็นไปได้ที่จะกำจัดบรรจุภัณฑ์ทั้ง 2 ชนิด ด้วยวิธีการฝังกลบแต่ต้องใช้เวลานานกว่าการหมักที่อุณหภูมิ 58 องศาเซลเซียส