วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2552

การวิจัยนี้ศึกษาประสิทธิภาพของระบบหมักไร้ออกซิเจนแบบสองขั้นตอนในการบำบัดน้ำเสียจากกระบวนการผลิตไบโอดีเซล และผลของอัตราภาระสารอินทรีย์ที่มีต่อประสิทธิภาพในการบำบัดน้ำเสียดังกล่าว โดยใช้น้ำเสียจากกระบวนการผลิตไบโอดีเซลที่ใช้สารด่างเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาในปฏิกิริยาทรานส์เอสเทอริฟิเคชันของน้ำมันปาล์มกึ่งบริสุทธิ์ทำการทดลองโดยใช้ถังหมักกรดแบบกวนสมบูรณ์ขนาด 0.5 ลิตร ต่ออนุกรมกับถังหมักก๊าซมีเทนแบบกวนสมบูรณ์ ขนาด 5 ลิตร ด้วยอัตราการป้อนน้ำเสียเข้าระบบ 0.5 ลิตรต่อวัน คงที่ตลอดการทดลอง โดยถังหมักกรดมีระยะเวลากักพักทางชลศาสตร์เท่ากับ 1 วัน และถังหมักก๊าซมีเทนมีระยะเวลากักพักทางชลศาสตร์เท่ากับ 10 วัน ผลการวิจัยพบว่าที่อัตราภาระสารอินทรีย์เท่ากับ 0.46-1.50 กก.ซีโอดี/ลบ.ม.-วัน ประสิทธิภาพในการกำจัดซีโอดีละลาย เมทานอล และกลีเซอรอล มีค่าเฉลี่ยอยู่ในช่วงร้อยละ 93.30-98.04 88.00-100 และ 67.00-100 ตามลำดับ ซึ่งระบบมีศักยภาพในการผลิตก๊าซชีวภาพได้สูง โดยพบว่าปริมาณก๊าซชีวภาพต่อซีโอดีที่ถูกกำจัด และปริมาณก๊าซมีเทนต่อซีโอดีที่ถูกกำจัดมีค่าเฉลี่ยอยู่ในช่วง 0.21-0.39 และ 0.19-0.25 ล./ก.ซีโอดีทีถูกกำจัด ตามลำดับ โดยก๊าซชีวภาพที่ผลิตได้มีค่าเฉลี่ยของปริมาณก๊าซมีเทนที่เป็นองค์ประกอบอยุ่ในช่วงร้อยละ 63.32-68.58 โดยการเพิ่มอัตราภาระสารอินทรีย์ตั้งแต่ 0.46-1.50 กก.ซีโอดี/ลบ.ม.-วัน จะส่งผลให้ประสิทธิภาพการกำจัดมลสารต่างๆ ในน้ำเสีย ปริมาณก๊าซชีวภาพต่อซีโอดีที่ถูกกำจัด และร้อยละของปริมาณก๊าซมีเทนในก๊าซชีวภาพที่ผลิตได้มีแนวโน้มเพิ่มสูงขึ้น โดยที่อัตราภาระสารอินทรีย์เท่ากับ 1.10 กก.ซีโอดี/ลบ.ม.-วัน มีประสิทธิภาพในการกำจัดซีโอดีละลายสูงสุด เท่ากับร้อยละ 98 มีปริมาณก๊าซชีวภาพต่อซีโอดีที่ถูกกำจัด และปริมาณก๊าซมีเทนต่อซีโอดีที่ถูกกำจัดสูงสุดเท่ากับ 0.30 และ 0.20 ล./ก.ซีโอดีที่ถูกกำจัด ตามลำดับ