วิทยานิพนธ์ (น.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2552

การกำหนดโทษทางอาญากับบิดามารดากรณีบุตรเป็นผู้กระทำความผิดตามพระราชบัญญัติคุ้มครองเด็ก มาตรา 78 เป็นการลงโทษบิดามารดาซึ่งไม่ได้เป็นผู้กระทำความผิดหรือผู้ร่วม กระทำความผิด ซึ่งไม่ได้เป็นไปตามหลักความรับผิดทางอาญาของบุคคลตามประมวลกฎมาย อาญาแล้วยังก่อให้เกิดปัญหาทั้งในด้านตัวบุตรผู้กระทำความผิดที่ต้องขาดไร้ผู้อุปการะเลี้ยงดูและ ด้านบิดามารดาเองก็ต้องกลายเป็นบุคคลที่มีประวัติเสื่อมเสียปัญหาต่าง ๆ เหล่านี้ จึงส่งผล กระทบต่อระบบเศรษฐกิจ สังคม และการบริหารงานยุติธรรมของรัฐ ด้วยเหตุนี้เองการกำหนดโทษทางอาญากับบิดามารดาเพียงอย่างเดียวจึงไม่ใช่วิธีการแก้ไข ปัญหาเด็กและเยาวชนกระทำความผิดได้อย่างเป็นรูปธรรม จึงควรกำหนดแนวทางและมาตรการ ทางกฎหมายอันมิใช่โทษทางอาญาเพื่อให้ศาลมีวิธีการที่หลากหลายตามความเหมาะสมและ สอดคล้องกับสภาพความเป็นอยู่ของแต่ละครอบครัว ได้แก่ การคุมประพฤติ วิธีการเพื่อความ ปลอดภัย และมาตรการต่างประเทศซึ่งมีหลักการพื้นฐานมาจากกระบวนการยุติธรรมเชิงสมานฉันท์ เช่น การประชุมกลุ่มครอบครัว, การให้ความรู้แก่ผู้ปกครอง, การสันทนาหลังเลิกเรียน ทั้งนี้เพื่อให้ การแก้ไขปัญหาและการคุ้มครองเด็กแลเยาวชนเกิดประสิทธิผลและรักษาไว้ซึ่งความสัมพันธ์อันดี ระหว่างบุคคลในครอบครัวตามเจตนารมณ์ของกฎหมาย