วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2552

งานวิจัยนี้ศึกษาเป็นการดัดแปลงพื้นผิวกลาสสิคาร์บอนอิเลคโทรดด้วยอนุภาคนาโนทองด้วยวิธี เคมีไฟฟ้า และนำไปใช้ในการตรึงเอนไซม์ฮอร์สแรดิชเปอร์ออกซิเดสด้วยพอลิไพรอลโดยวิธีอิเลคโทรพอลิ เมอร์ไรเซชัน งานวิจัยส่วนแรกศึกษาสภาวะที่เหมาะสมของการสังเคราะห์อนุภาคนาโนทองโดยใช้ เคมีไฟฟ้าบนกลาสสิคาร์บอนอิเลคโทรดที่ความเข้มข้นของ AuCl4 - ที่ 0.1, 0.5 และ 1 มิลลิโมลต่อลิตร และใช้เวลาในการให้ศักย์ไฟฟ้า 5, 30 และ 60 วินาที พบว่า อนุภาคนาโนทองบนกลาสสิคาร์บอนอิเลค โทรดช่วยเพิ่มการตอบสนองสัญญาณทางไฟฟ้า สภาวะที่เหมาะสมของการสังเคราะห์อนุภาคนาโนทอง ที่ความเข้มข้น 0.5 มิลลิโมลต่อลิตร และใช้เวลาในการให้ศักย์ไฟฟ้า 30 วินาที เส้นผ่าศูนย์กลางและ ความสูงของอนุภาคนาโนทอง 56.22 และ 33.27 นาโนเมตร ตามลำดับ และมีจำนวนอนุภาคนาโนทอง 4.05 x109 อนุภาค/ ซม2 จากข้อมูลในส่วนแรกนำมาใช้ในการศึกษาหาสภาวะที่เหมาะสมของการตรึง รูปเอนไซม์ด้วยพอลิไพรอลด้วยวิธีอิเลคโทรพอลิเมอร์ไรเซชัน โดยศึกษาอิทธิพลของความเข้มข้นของ ไพรอลมอนอเมอร์ (0.03, 0.05, 0.07, 0.09, 0.011 และ 0.13 โมลต่อลิตร) อิทธิพลของจำนวนรอบ ( 5, 10, 15, 20 และ 25 รอบ ) พบว่าความเข้มข้นของไพรอลมอนอเมอร์ที่เหมาะสมคือ 0.09 โมลต่อลิตร และใช้จำนวนรอบ 10 รอบ มีค่าการตอบสนองของกระแสไฟฟ้าสูงสุด -1953 นาโนแอมแปร์ จาก การศึกษาพบว่ามีช่วงความเป็นเส้นตรงของฟีนอล 3.0x10-5- 2.1x10-4 โมลต่อลิตร ความว่องไวต่อการ ตอบสนอง 7.277 nA/μM (R2= 0.992) ความเข้มข้นต่ำสุดที่สามารถวัดได้ 2.54x10-5 โมลต่อลิตร (n=5), (S/N=3) และเวลาการตอบสนอง 50 วินาที นอกจากนี้การนำกลับมาใช้ใหม่ 10 ครั้ง มีประสิทธิภาพ ลดลงเหลือ 67.45% จากการวัดครั้งแรก เมื่อการจัดเก็บเป็นเวลา 3 วัน มีประสิทธิภาพลดลงเหลือ 68.34% และการผลิตซ้ำมีค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานสัมพัทธ์ (%RSD) เท่ากับ 10.67