วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2525

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ที่จะเปรียบเทียบผลของการสอนการตีก่อนจังหวะเท้า กับการสอนจังหวะเท้าก่อนการตี และการสอนจังหวะเท้าและการตีพร้อมๆกัน ในลูกหน้ามือและหลังมือ ในวิชาแบดมินตัน กลุ่มตัวอย่างประชากรเป็นนักเรียนหญิงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ของโรงเรียนสายน้ำผึ้ง จำนวน 42 คน แบ่งกลุ่มประชากรออกเป็น 3 กลุ่มๆละ 14 คน โดยให้แต่ละกลุ่มมีค่าเฉลี่ยของความสามารถทางกลไก (Barrow Motor Ability Test) และค่าเฉลี่ยของผลการทดสอบทักษะแบดมินตัน เพื่อให้มีค่าเฉลี่ยเท่ากันทั้ง 3 กลุ่ม โดยกลุ่มทดลองที่ 1 สอนการตีก่อนจังหวะเท้า กลุ่มทดลองที่ 2 สอนจังหวะเท้าก่อนการตี และกลุ่มทดลองที่3 สอนจังหวะเท้าและการตีไปพร้อมๆกัน เนื้อหาที่สอน ได้แก่ ทักษะการตีลูกโยนโด่งหน้ามือและหลังมือ และทักษะการตีลูกหยอดหน้ามือและหลังมือ ทำการสอนเป็นเวลา 12 สัปดาห์ๆละ 2 ชั่วโมง และให้มีการทดสอบทักษะกีฬาแบดมินตันทุกๆ 4 สัปดาห์ คือ สัปดาห์ที่ 4 สัปดาห์ที่ 8 และเมื่อจบโครงการสอน12 สัปดาห์ นำข้อมูลที่เก็บรวบรวมได้มาวิเคราะห์ โดยหาค่ามัชฌิมเลขคณิต ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน วิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (One-way Analysis of Variance) และเปรียบเทียบรายคู่โดยวิธีของเชฟเฟ่ (Scheffe) ผลการวิจัยพบว่า ผลของการสอนวิชาแบดมินตันระหว่างการสอนการตีก่อนจังหวะเท้า การสอนจังหวะเท้าก่อนการตี และการสอนจังหวะเท้าและการตีไปพร้อมๆกัน ไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05