เกาะเต่าตั้งอยู่ในเขตอำเภอเกาะพะงัน จังหวัดสุรษาฎร์ธานี ห่างจากชายฝั่งจังหวัดสุราษฎร์ธานีบริเวณอ่าวบ้านดอน 115 กิโลเมตร ปัจจุบันเป็นแหล่งท่องเที่ยวทางชายทะเลและชายฝั่งที่มีศักยภาพสูงแต่การขยายตัวของการท่องเที่ยวนั้นมีทั้งข้อดีข้อเสีย ด้านดีก็คือรายได้จากการท่องเที่ยวซึ่งเป็นรายได้หลักของคนกลุ่มใหญ่บนเกาะ แต่ในขณะเดียวกันการขยายตัวของการท่องเที่ยวก็เป็นที่มาของปัญหาทางด้านสิ่งแวดล้อมทั้งบนบกและในทะเลซึ่งเป็นผลมาจากการเปลี่ยนแปลงการใช้ที่ดินการขาดประสิทธิภาพในการบริหารการจัดการระบบสาธารณูปโภค สาธารณูปการโดยเฉพาะการจัดการขยะและน้ำเสีย และที่สำคัญคือจำนวนนักท่องเที่ยวที่มาใช้ประโยชน์จากทรัพยากรทางทะเลของเกาะเต่าหากไม่มีการควบคุมก็จะมีผลกระทบต่อคุณภาพของทรัพยากรใต้ทะเลได้ การเปลี่ยนแปลงของการใช้ที่ดินบนเกาะเต่ารวมทั้งความเสื่อมโทรมของทรัพยากรใต้ทะเลล้วนเป็นสัญญานเตือนที่ชัดเจนหากการขยายตัวของการใช้ที่ดินและกิจกรรมการท่องเที่ยวอย่างต่อเนื่อง ฐานทรัพยากรธรรมชาติซึ่งเป็นแหล่งที่มาของรายได้ที่สำคัญที่สุดของเกาะเต่าในปัจจุบันก็จะไม่มีความยั่งยืนและในที่สุดทรัพยากรทางทะเลที่มีความสำคัญที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศไทยก็จะสูญสิ้นไปพร้อม ๆ จากประโยชน์ที่ได้ไม่ว่าจะเป็นด้านการจ้างงาน หรือรายได้ สืบเนื่องจากประเด็นปัญหาดังกล่าวการศึกษานี้จึงมีวัตถุประสงค์ๆหลักๆ คือการร่วมกับกลุ่มที่มีส่วนได้ส่วนเสียวิเคราะห์มูลค่าทางเศรษฐกิจทางตรง (direct use value) ทางอ้อม(indirect use value) และ มูลค่าที่ไม่ได้เกิดจากการใช้ (non-use value) จากทรัพยากรธรรมชาติของเกาะเต่า และร่วมกับกลุ่มที่มีส่วนได้ส่วนเสียวิเคราะห์ประเด็นปัญหาและหาแนวทางในการนำเอามูลค่าทางเศรษฐกิจที่ประเมินได้มากำหนดเป็นเครื่องมือสร้างแรงจูงใจในการใช้ที่ดินและทรัพยากรธรรมชาติอย่างยั่งยืน ในการดำเนินการศึกษาได้สัมภาษณ์นักท่องเที่ยวบนเกาะเต่า 506 ตัวอย่าง เพื่อการวิเคราะห์โดยใช้วิธีการวิเคราะห์ต้นทุนของการเดินทาง และได้สัมภาษณ์ประชาชนทั่วไปในกรุงเทพมหานครจำนวน 300 ตัวอย่าง เพื่อนำมาวิเคราะห์มูลค่าที่ไม่ได้เกิดจากการใช้โดยวิธี Choice Experimentผลการวิจัย พบว่ามูลค่าเศรษฐกิจที่ประเมินโดยวิธีการวิเคราะห์ต้นทุนของการเดินทางมีมูลค่าเท่ากับ 6,638 บาท/คน/ปี ถ้านำมูลค่านี้มาคูณกับจำนวนนักท่องเที่ยวที่มาเกาะเต่าในปี พ.ศ. 2553 ซึ่งเฉลี่ยเท่ากับ 122,862 คน จะได้มูลค่าที่เกิดจากการใช้รวมเท่ากับ 815.55 ล้านบาท มูลค่านี้อาจจะเปลี่ยนแปลงไปได้เนื่องจากปัจจัยภายในคือความอุดมสมบูรณ์ของทรัพยากรและความสวยงามของทัศนียภาพของเกาะเต่าเอง นอกจากนั้น ยังมีปัจจัยภายนอกที่ไม่สามารถควบคุมได้ เช่น ภาวะเศรษฐกิจที่เปลี่ยนแปลงไปที่มีผลต่ออุปสงค์ของการเดินทางมาเกาะเต่าโดยเฉพาะของนักท่องเที่ยวต่างชาติ สำหรับมูลค่าที่ไม่ได้เกิดจากการใช้ที่วิเคราะห์โดยวิธี Choice Experiment พบว่ามูลค่าความเต็มใจที่จะจ่ายเฉลี่ยสำหรับมาตรการการอนุรักษ์และการฟื้นฟูปะการังเท่ากับ 62.61 บาท/คน ในขณะที่มูลค่าความเต็มใจที่จะจ่ายเฉลี่ยเพื่อมาตรการฟื้นฟูสิ่งมีชีวิตในแนวปะการัง เท่ากับ 300.87 บาท/คน และความเต็มใจที่จะจ่ายเฉลี่ยสำหรับการบูรณาการกิจกรรมการอนุรักษ์เต่าทะเล เท่ากับ 76.35 บาท/คน ถ้าเอามูลค่าทั้งสามมารวมกันก็จะได้เป็นมูลค่าความเต็มใจจะจ่ายเฉลี่ยเท่ากับ 437.83 บาท/คน ซึ่งถือเป็นมูลค่าที่ไม่ได้เกิดจากการใช้ของทรัพยากรหลัก ๆ ของเกาะเต่า การประเมินมูลค่าเศรษฐกิจของทรัพยากรธรรมชาติ ไม่ว่าจะเป็นของเกาะเต่าหรือสถานที่ใดก็ตามว่า เป้าหมายหลักคือการใช้เป็นสื่อในการสร้างความเข้าใจว่าประโยชน์ของฐานทรัพยากรธรรมชาตินั้นสูงกว่ามูลค่าของสินค้าและบริการที่ได้จากทรัพยากรอยู่มาก หากเข้าใจในประเด็นนี้ก็จะมีผลต่อการใช้ประโยชน์จากทรัพยากรและนำไปสู่การสร้างแรงจูงใจในการดูแลรักษาผลการประเมินมูลค่าประเภทต่าง ๆ อาจจะนำไปใช้เป็นพื้นฐานในการกำหนดค่าธรรมเนียมการใช้ประโยชน์ (user charge) รวมทั้งนำไปเป็นข้อมูลประกอบการกำหนดค่าธรรมเนียมหรือค่าภาษีสิ่งแวดล้อม (Environment tax) นอกจากนั้น ยังเป็นข้อมูลพื้นฐานในการกำหนดกลไกในการอนุรักษ์และฟื้นฟูระบบนิเวศของทะเล เช่น Payment for Ecosystems Services (PES) เพื่อเป็นเครื่องมือในการที่จะสร้างกระแสของรายได้ที่จะนำดูแลรักษาทรัพยากรของเกาะเต่าอย่างต่อเนื่อง