แมงจิเฟอรินเป็นสารที่พบมากในใบและเปลือกของมะม่วง งานวิจัยจำนวนมากพบว่าแมงจิเฟอรินมีฤทธิ์ ทางชีวภาพหลายอย่าง เช่น ต้านการอักเสบ การต้านอนุมูลอิสระ และการต้านไวรัสเฮอร์ปีส์ เป็นต้น แต่เนื่องจาก สารนี้มีคุณสมบัติด้านการละลายที่ไม่ดีทำให้เกิดข้อจำกัดในการนำไปใช้งาน การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา การดัดแปลงโครงสร้างของแมงจิเฟอริน เพื่อที่จะปรับปรุงคุณสมบัติของแมงจิเฟอริน โดยได้ทำการเปลี่ยนแปลง โครงสร้างของแมงจิเฟอริน 3 แนวทาง คือ การเปลี่ยนให้เป็นเกลือของโลหะประเภทต่างๆ การเปลี่ยนหมู่แอลกอฮอล์ บนวงน้ำตาลเป็นเอสเทอร์ และการเปลี่ยนหมู่ OH บนวง xanthone ให้เป็นอนุพันธ์แอลคอกซีและเอซิล โดยการ สังเคราะห์อนุพันธ์เกลือโซเดียม โปแตสเซียมและ แคลเซียมของแมงจิเฟอริน ให้เปอร์เซ็นต์ผลผลิต 53%-93% การ ดัดแปลงโครงสร้างของโดยการเปลี่ยนหมู่ฟังก์ชัน –OH ของฟีนอล ให้เป็นอนุพันธ์แอลคอกซี (-OR) 4 ชนิด คือ OMe, O-Hexyl, O-allyl, O-Bn ให้เปอร์เซ็นต์ผลผลิต 17%-25% และการเปลี่ยนให้เป็นหมู่เอซิลโดยอาศัยปฏิกิริยา เอซิเลชันที่หมู่ –OH สามารเตรียมอนุพันธ์เอซิล 7 ชนิด คือ acetyl, octanoyl, lauroyl, cinnamoyl, p-Clcinnamoyl, o-Cl-cinnamoyl, p-OMe-cinnamoyl ให้เปอร์เซ็นต์ผลผลิต 17-50% พบว่าอนุพันธ์แมงจิเฟอรินที่ สังเคราะห์ได้ มีความสามารถในการละลายน้ำและตัวทำละลายอินทรีย์ที่ดีขึ้น จากการทดสอบและหาแนวโน้มของ ฤทธิ์ทางชีวภาพด้าน antiherpes ของอนุพันธ์ของแมงจิเฟอรินที่สังเคราะห์ได้ทั้ง 14 อนุพันธ์ พบว่าการเพิ่ม cinnamoyl เข้าไปที่โมเลกุลของแมงจิเฟอริน 1 หมู่ จะเพิ่มประสิทธิภาพในการยับยั้งได้ดีที่สุด รองลงมา คือ octanoyl และ acetyl ในการทดสอบการยับยั้งการทำงานของเอนไซม์ topoisomerase II α ของแมงจิเฟอรินและ อนุพันธ์แมงจิเฟอริน พบว่าแมงจิเฟอรินและอนุพันธ์แมงจิเฟอรินทุกชนิดมีคุณสมบัติในการยับยั้งเอนไซม์ topoisomerase II α และจากการศึกษากลไกในการยับยั้งการทำงานของเอนไซม์ของอนุพันธ์ที่สังเคราะห์ได้พบว่า เป็นแบบ non-intercalator ยกเว้น p-OMe-cinnamoyl แมงจิเฟอริน