วิทยานิพนธ์ (นศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2552

ศึกษาประวัติความเป็นมาของแนวดนตรีสกา-เร็กเก้ และการแพร่กระจายของวัฒนธรรมดนตรีสกา-เร็กเก้ในประเทศไทย โดยใช้กรอบแนวคิดทางด้านดนตรีและแนวคิดเรื่องวัฒนธรรมย่อยวัยรุ่น แนวคิดเรื่องการแพร่กระจายทางวัฒนธรรม แนวคิดเรื่องการผลิตซ้ำเพื่อสืบทอดวัฒนธรรม รวบรวมและวิเคราะห์ข้อมูลจากการสัมภาษณ์เจาะลึกศิลปินเพลงสกา-เร็กเก้ของไทย วิเคราะห์เอกสารและผลงานเพลงตลอดจนการสังเกตการณ์อย่างมีส่วนร่วม ผลการวิจัยพบว่า พัฒนาการของดนตรีสกา-เร็กเก้ในประเทศไทยแบ่งออกเป็น 3 ช่วงคือ 1. ช่วงดนตรีเร็กเก้เริ่มปรากฏในสังคมไทย (พ.ศ. 2527-2534) สไตล์ดนตรีแบบเร็กเก้ปรากฏในบทเพลงไทยสมัยนิยม และมีบทเพลงแนวสกาของวงดนตรีชาติตะวันตกเปิดทางคลื่นวิทยุรายการ ไนท์ สปอต อีกทั้งมีกลุ่มนักดนตรีในสถานบันเทิงนำบทเพลงแนวเร็กเก้ของศิลปินชาวต่างชาติมาเล่น 2. ช่วงดนตรีสกา-เร็กเก้ปรากฏในอุตสาหกรรมดนตรีไทยสมัยนิยม (พ.ศ. 2535-2546) วง “ทีโบน” คือกลุ่มศิลปินแนวสกา-เร็กเก้วงแรกของประเทศไทย 3. ช่วงดนตรีสกา-เร็กเก้เติบใหญ่ (พ.ศ. 2547-2552) เกิดกระแสนิยมเพลงสกา-เร็กเก้ในสังคมไทย มีวงดนตรีแนวสกา-เร็กเก้ออกอัลบั้มมามากมาย จนค่ายเพลงใหญ่อย่างแกรมมี่และอาร์เอสได้เปิดเซกเม้นท์เฉพาะของเพลงแนวสกา-เร็กเก้ ช่องทางสำคัญในการแพร่กระจายของวัฒนธรรมดนตรีสกา-เร็กเก้ในประเทศไทยในปัจจุบันนั้นได้แก่ เทศกาลคอนเสิร์ตเฉพาะ การแสดงโชว์ในสถานบันเทิง และร้านขายซีดีเพลงอินดี้ สำหรับปัจจัยสำคัญที่ทำให้เพลงสกา-เร็กเก้ได้รับความนิยมในสังคมไทยนั้น เนื่องมาจากเปรียบเสมือนสัญลักษณ์แห่งความสนุกสนานผ่อนคลาย สภาพธุรกิจในยุคทุนนิยมอุตสาหกรรม และความเบื่อหน่ายต่อบทเพลงสมัยนิยมของผู้ฟังเฉพาะกลุ่ม