วิทยานิพนธ์ (น.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2552

การให้ความคุ้มครองแก่ผู้เสียหายในระหว่างการดำเนินคดีอาญาของไทยในขณะนี้ยังมีข้อจำกัด และปัญหาเกี่ยวกับการนำมาตรการที่เหมาะสมในการนำมาใช้เพื่อให้ความช่วยเหลือแก่ผู้เสียหาย เนื่องจากมีการบัญญัติกฎหมายในลักษณะกว้างและปรากฎอยู่ในกฎหมายหลายๆ ฉบับ เช่น ประมวลกฎหมายอาญา ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา รวมถึงพระราชบัญญัติต่างๆ ที่ได้บัญญัติเฉพาะความผิดบางประเภท ทำให้เกิดความยุ่งยากในการให้ความคุ้มครองผู้เสียหาย เนื่องจากไม่มีมาตรการพื้นฐานที่เป็นมาตรฐานหลักในการให้ความคุ้มครองผู้เสียหาย และอาจเกิดการนำมาตรการในการให้ความคุ้มครองมาใช้อย่างผิดพลาด และไม่ตรงตามเจตนารมณ์ของกฎหมายฉบับนั้นๆ ส่งผลให้ผู้เสียหายไม่สามารถได้รับความคุ้มครองตามกฎหมายได้อย่างเต็มที่และมีประสิทธิภาพ ในต่างประเทศได้มีการกำหนดมาตรการต่างๆ ออกมาเพื่อให้ความคุ้มครองแก่ผู้เสียหายในระหว่างการดำเนินคดีอาญา เช่น ประเทศสหรัฐอเมริกาได้มีการอกกฎหมายกลางกำหนดสิทธิของผู้เสียหายหรือเหยื่ออาชญากรรม ในลักษณะของกฎหมายทั่วไปที่สามารถนำไปใช้ในคดีอาญาได้ทุกประเภท ซึ่งถือเป็นหลักประกันสิทธิขั้นพื้นฐานและมาตรการเบื้องต้น ในการให้ความคุ้มครองแก่ผู้เสียหายและเหยื่อในคดีอาญา นอกจากนี้ได้กำหนดอย่างชัดแจ้งถึงบทบาทและหน้าที่ของเจ้าหน้าที่ของรัฐ รูปแบบของมาตรการในการให้ความคุ้มครองตลอดจนบทลงโทษผู้กระทำความผิดหรือผู้ที่ดำเนินการหรือกระทำการใดๆ อันเป็นการฝ่าฝืนต่อคำสั่งหรือมาตรการในการให้ความคุ้มครองผู้เสียหาย ซึ่งส่งผลให้มาตรการทั้งหลายที่รัฐได้กำหนดมานั้น สามารถบังคับใช้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ วิทยานิพนธ์นี้เสนอว่าประเทศไทยควรกำหนดหลักเกณฑ์และมาตรการทั่วไป ในการให้ความคุ้มครองแก่ผู้เสียหายในระหว่างดำเนินคดีอาญาไว้อย่างชัดเจน โดยกำหนดให้เป็นมาตรการขั้นพื้นฐานในการให้ความคุ้มครองผู้เสียหาย เพื่อให้ผู้เสียหายได้รับความคุ้มครองและปลอดภัยจากภยันตรายที่อาจเกิดขึ้นจากผู้กระทำความผิด และส่งผลให้ผู้เสียหายสามารถดำเนินคดีได้อย่างมีประสิทธิภาพและสัมฤทธิ์ผลได้อย่างเต็มที่