วิทยานิพนธ์ (อ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2552

ปัญหาสำคัญประการหนึ่งในปรัชญาภาษา ได้แก่ ปัญหาที่ว่าอะไรคือเกณฑ์กำหนดความหมาย เกณฑ์นั้นเกี่ยวข้องกับสภาวะจิตหรือโลกภายนอก ทฤษฎีความหมายกระแสหลัก เช่น ทฤษฎีความหมายแบบเฟรเก้ มีแนวคิดที่ว่าเกณฑ์ในการกำหนดความหมายนั้นมีความสัมพันธ์กับสภาวะจิต ซึ่งอาจเรียกได้ว่าเป็นทัศนะแบบเกณฑ์กำหนดความหมายจากภายใน ฮิลลารี่ พัทนัม โต้แย้งทัศนะดังกล่าว โดยการเสนอตัวอย่างโลกแฝดเพื่อแสดงให้เห็นว่า สภาวะจิตไม่เพียงพอแก่การกำหนดความหมาย และทัศนะนั้นยังไม่สามารถอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างภาษากับโลกภายนอกได้ พัทนัมจึงได้เสนอแนวคิดเรื่องเกณฑ์กำหนดความจากภายนอกซึ่งอธิบายว่า ความหมายของคำหรือประโยคมีที่มาจากการใช้คำของคนในชุมชนและโลกภายนอก ได้แก่ ธรรมชาติที่แท้จริงของสิ่ง แนวคิดของพัทนัมเป็นที่ถกเถียงอย่างกว้างขวาง โดยเฉพาะอย่างยิ่งมีข้อโต้แย้งจากกลุ่มของเกณฑ์กำหนดความหมายจากภายใน ซึ่งวิทยานิพนธ์เล่มนี้เลือกศึกษาข้อโต้แย้งของ จอห์น เซิร์ล อย่างไรก็ดี ข้อโต้แย้งของเซิร์ลยังคงมีข้อบกพร่องที่ทำให้ไม่สามารถท้าทายแนวคิดของพัทนัมได้ วิทยานิพนธ์เล่มนี้มีข้อสรุปว่า ถึงแม้ว่าแนวคิดของเรื่องเกณฑ์กำหนดความหมายจากภายนอก สามารถอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างภาษากับโลกภายนอกได้ แต่ไม่สามารถอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างภาษากับมนุษย์