วิทยานิพนธ์ (น.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2552

องค์การมหาชนจะต้องมีความเป็นอิสระในการกำหนดระบบบริหารงานบุคคลของตนเอง วิทยานิพนธ์นี้มีจุดมุ่งหมายที่จะศึกษาโครงสร้างทางกฎหมายของระบบบริหารงานบุคคลขององค์การมหาชนไทย ที่จัดตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติองค์การมหาชน พ.ศ. 2542 โดยใช้กรณีศึกษาจากสำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (องค์การมหาชน) (สมศ.) และศึกษาเปรียบเทียบระบบบริหารงานบุคคลของหน่วยงานภาครัฐไทยในระบบราชการและรัฐวิสาหกิจ เพื่อเสนอแนวคิดในการแก้ไขและจัดระบบบริหารงานบุคคลต่อไป ผลการศึกษาเปรียบเทียบพบว่า ระบบบริหารงานบุคคลขององค์การมหาชนอยู่ภายใต้ กรอบทางกฎหมายและยึดหลักความเป็นอิสระในการบริหารจัดการ ที่มุ่งผลสัมฤทธิ์ของงานเป็นสำคัญ โดยยังมีข้อบกพร่องทางกฎหมาย ได้แก่ ปัญหานิติสัมพันธ์ของเจ้าหน้าที่องค์การมหาชน ภายใต้กรอบระบบบริหารงานบุคคลของเจ้าหน้าที่องค์การมหาชน ความไม่เพียงพอของบทบัญญัติแห่งกฎหมาย ที่ไม่อาจกำหนดกรอบมาตรฐานกลางด้านการบริหารงานบุคคลได้อย่างสมบูรณ์ รวมทั้งข้อบกพร่องด้านการประกันสิทธิและการระงับข้อพิพาทของเจ้าหน้าที่องค์การมหาชน ส่งผลให้เกิดความด้อยกว่าเมื่อเปรียบเทียบกับระบบบริหารงานบุคคลภาครัฐอื่นในส่วนของราชการและรัฐวิสาหกิจ ในหลายๆ ประการ จึงเสนอให้มีการแก้ไขเพิ่มเติม พระราชบัญญัติองค์การมหาชน พ.ศ. 2542 โดยกำหนดกรอบมาตรฐานกลางด้านการบริหารงานบุคคลอย่างเพียงพอและสร้างความชัดเจนในเรื่อง สถานภาพ สิทธิและหน้าที่ของเจ้าหน้าที่องค์การมหาชนอย่างถูกต้องและเป็นธรรม และมีความทัดเทียมกับองค์กรภาครัฐและภาคเอกชน เพื่อให้องค์การมหาชนคือ Employer of choice ต่อไป