วิทยานิพนธ์ (น.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2552

วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ศึกษาถึงความเกี่ยวพันระหว่างศาลปกครองและหลักกฎหมายทั่วไปในทางปกครอง โดยศึกษาเปรียบเทียบกับสิ่งที่เกิดขึ้นในประเทศฝรั่งเศสและในประเทศไทย เพราะในการพิจารณาพิพากษาคดีปกครองของศาลปกครองนั้น จำต้องพิจารณาโดยนำหลักกฎหมายปกครองซึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อรักษาไว้ซึ่งประโยชน์สาธารณะมาใช้ ดังนั้น หลักกฎหมายทั่วไปที่ศาลปกครองจะนำมาปรับใช้ในการพิจารณาข้อพิพาททางปกครองได้จึงต้องสอดคล้องกับวัตถุประสงค์ของหลักกฎหมายปกครองดังกล่าว จากการศึกษาพบว่า ทั้งในประเทศฝรั่งเศสและประเทศไทยมีศาลปกครองเป็นองค์กรหลักในการพิจารณาพิพากษาคดีปกครอง แต่เนื่องจากประเทศฝรั่งเศสมีพัฒนาการทางกฎหมายปกครองมายาวนาน ทำให้หลักกฎหมายทั่วไปในทางปกครองได้รับการพัฒนามาอย่างต่อเนื่องและสอดคล้องกับสภาพสังคม จนกลายมาเป็นหลักกฎหมายทั่วไปในทางปกครองอันเป็นที่ยอมรับเป็นการทั่วไป สำหรับประเทศไทยนั้น แม้จะมีพัฒนาการในทางกฎหมายปกครองที่ช้ากว่าประเทศฝรั่งเศส แต่ศาลปกครองของไทยก็มิได้เพิกเฉยต่อการค้นหาหลักกฎหมายทั่วไปในทางปกครองเพื่อนำมาอุดช่องว่างของกฎหมายปกครองและเพื่อรองรับกับสภาพปัญหาที่เกิดขึ้นจากการเปลี่ยนแปลงของสังคม เมื่อทำการเปรียบเทียบหลักกฎหมายทั่วไปในทางปกครองของทั้งสองประเทศพบว่า ศาลปกครองไทยนำหลักกฎหมายทั่วไปในทางปกครองของประเทศฝรั่งเศสมาปรับใช้เพียงบางหลักเท่าที่สอดคล้องกับสภาพสังคม เพื่อประโยชน์ต่อการพัฒนาหลักกฎหมายทั่วไปในทางปกครองของประเทศไทย วิทยานิพนธ์ฉบับนี้จึงเสนอให้มีการส่งเสริมองค์ความรู้ทางกฎหมายปกครองแก่ นิสิต นักศึกษา ประชาชนทั่วไป ตลอดจนตุลาการศาลปกครอง นอกจากนี้เพื่อสร้างความน่าเชื่อถือให้แก่หลักกฎหมายทั่วไปในทางปกครอง ตุลาการศาลปกครองควรนำหลักกฎหมายทั่วไปในทางปกครองมาใช้อย่างมั่นคงและปราศจากอคติ และควรพิจารณานำหลักกฎหมายทั่วไปในทางปกครองของต่างประเทศที่เล็งเห็นได้ว่าเป็นประโยชน์ต่อระบบกฎหมายปกครองไทยมาปรับใช้ในการพิจารณาพิพากษาคดีปกครอง